Skoro umiemy już liczyć - możemy wejść na kort. Jego wymiary to spadek po majorze Wingfieldzie. Z przeliczeń yardów, stóp i cali wychodzi, że plac gry do tenisa ma 23,77 m długości oraz 8,23 (gra pojedyncza) lub 10,97 m (deble i mikst) szerokości. Kort ograniczony jest 5-centymetrowymi liniami, należącemu do boiska. Jeśli więc piłka uderzona przez rywala trafi w linię po naszej stronie, nie róbmy mu awantury - punkt dla niego. W poprzek kortu wisi siatka, której wysokość zmienia się od 91,5 cm na środku kortu do 1,06 m przy słupku oddalonym od linii bocznych o 91,5 cm.
Pora wziąć do ręki rakietę i zaserwować, ale najpierw warto dowiedzieć się, czym będziemy grali. Rakieta to rama i naciąg, który musi być jednakowy we wszystkich miejscach. Całkowita długość rakiety (rama wraz z uchwytem) nie może przekraczać 73,66 cm, zaś szerokość - 31,75 cm.
Parametry piłki: średnica od 6,35 do 6,67 cm, waga od 56,7 do 58,5 g. Opuszczona z wysokości 2,54 m musi odbić się od betonowego podłoża na nie mniej niż 134,62 i nie więcej niż 147,32 cm.
W telewizji wygląda to dość banalnie, ale serwis jest chyba najtrudniejszym i najważniejszym uderzeniem w tenisie. Nie dość, że trzeba zrobić to mocno, aby nie ułatwiać zadania rywalowi, to na dodatek celnie. Nie można jednak serwować gdzie popadnie. Pole serwisowe to prostokąt o wymiarach 6,40 na 4,12 m. Linia ograniczająca pole serwisowe należy do tego pola, podobnie jak linie końcowe i boczne należą do kortu, czyli piłka trafiająca w linię jest zawsze dobra. Serwujący ma dwie próby na rozpoczęcie gry o dany punkt.
Serwuje się po przekątnej - najpierw z prawej strony podającego, potem z lewej i tak na zmianę aż do wygrania lub przegrania gema. Wyjątkiem jest tie break, o czym już wspominaliśmy.