W 1899 roku czterech członków harwardzkiej drużyny tenisowej wyjechało na zawody zachodniego wybrzeża
, wygrywając wszystkie oprócz dwóch meczy, w drodze na wschód przedyskutowali w pociągu
pomysł zmierzenia się z Brytyjczykami. Po uzyskaniu zgody amerykańskiego oraz brytyjskiego
stowarzyszenia tenisa na trawie, jeden z graczy harwardzkich, Dwight F. Davis, wykonał
projekt i przeznaczył 700$ na nagrodę - puchar wykonany z prawdziwego srebra, pozłacany
, wysoki na 13 cali i mający 18 cali średnicy.
W planach Davis'a zawody miały trwać 3 dni, pierwszego 2 mecze singlowe, drugiego dnia debel, trzeciego
znowu 2 mecze singlowe. Wymagano aby każda drużyna wystawiła tylko dwóch graczy singlowych,
którzy mieli grać zarówno pierwszego jak i trzeciego dnia. Ta forma nie zmieniła się do
dzisiaj.
Pierwszy mecz Pucharu Davis'a został rozegrany w klubie Longwoodw Brooklinie, w stanie
Massachusetts, w roku 1900. Amerykanie zaskoczyli Brytyjczyków wygrywając pierwsze trzy
mecze. Davis wygrał swój mecz singlowy i deblowy, w którym zagrał razem z Holcombe Ward.
Mimo, że Amerykanie rozstrzygnęli już o wyniku pucharu, dwa mecze finałowe miały się odbyć.
Davis pokonał Artura Gore'a, 9-7, w piewszym secie i to zdecydowało o odwołaniu gry w drugim
secie zakończonym, 9-9. Odtąd rywalizacja kończy się w momencie, kiedy któryś z krajów
wygrywa 3 mecze.
Zawodów nie rozegrano w roku 1901, ale Brytyjczycy wrócili już w 1902 rokui wygrali
pierwsze 2 mecze, przegrywając 2 ostatnie. W roku następnym bracia Reginald i Laurie Doherty
poprowadzili Brytyjczyków do ich pierwszego zwycięstwa.
Belgia, Austria i Francja dołączyły do rywalizacji w roku 1904, natomiast Australasia, drużyna
złożona z zawodników Australii i Nowej Zelandii w 1905.
Inernationa Lawn Tennis Challenge Trophy stało się prawdziwie międzynarodowym trofeum, tak jak
spodziewał się i miał na to nadzieje Davis.
Do roku 1920 nie istniało właściwie miejsce na pucharze gdzie byłyby zapisywane nazwiskai wyniki
rywalizacji, więc Davis wydał kolejne 400$ i dodał do trofeum dużą srebrną tacę. Po jego śmierci w
1945 roku, zmieniono nazwę, chcąc uczcić jego pamięć, na Davis Cup - Puchar Davisa.
W rywalizacji zmieniające się kraje grały w eliminacjach, które miały wyłonić finalistę mającego
zmierzyć się z obrońcą tytułu. Od 1972 roku obrońca tytułu bierze udział w eliminacjach, ze względu na
coraz większą ilość krajów uczestniczących w zawodach, liczbę miejsc ograniczono w 1981 roku
do pierwszej szesnastki na świecie.
zawody miały trwać 3 dni, pierwszego 2 mecze singlowe, drugiego dnia debel, trzeciego
znowu 2 mecze singlowe. Wymagano aby każda drużyna wystawiła tylko dwóch graczy singlowych,
którzy mieli grać zarówno pierwszego jak i trzeciego dnia. Ta forma nie zmieniła się do
dzisiaj.
