Puchar Hopmana został powołany w późnych latach 80-ych jako forma hołdu złożonego
legendarnemu Harryemu Hopmanowi, który zmarł w roku 1986.
Wszystkie pozytywne kojarzone z australijskim tenisem, a więc - skromność, dyscyplina,
koleżeństwo pochodzą od osoby Harryego Hopmana. Harry Hopman reprezentował Australię z ogromnym
powodzeniem w Pucharze Davisa, ale doskonałą reputację zdobył przede wszystkim jako
trener i nie uczestniczący w grze kapitan obmyślający najlepszą strategię na świecie.
Swoim podopiecznym radził:"rozluźniajcie się i uderzajcie w linie." Zawodnicy stosowali
się do zaleceń, które doprowadziły Australię do niewiarygodnej liczby szesnastu zwycięstw
w Pucharze Davisa, większość z nich nad arcy - rywalami, Stanami Zjednoczonymi.
Reputacja Australii, jako kraju przewodzącego w rywalizacji tenisowej na świecie, została
ustalona głownie w latach 50-ych, kiedy to Hopman przedstawił niewiarygodne talenty tej rangi co:
Frank Sedgman, Lew Hoad, Ken Rosewall, Rod Laver, Roy Emerson, Ashley Cooper, Neale Fraser i
John Newcomte. Na przestrzeni ponad 20-u lat gracze trenowani i będący inspirowani osobą Hopmana
wygrywali Wimbledon trzynaście razy, jednocześnie dochodząc do gry finałowej 12 razy. W latach
70-ych Hopman przeniósł swój zespół trenerski na florydę i tutaj kontynuował wspomaganie takich
karier ostatnich lat, jak: John McEnroe i Vitas Gerulaitis.
Ani McEnroe ani Gerulaitis, do momentu swej przedwczesnej śmierci w 1994 roku nie
należą do osób, które naginają się pod wpływem autorytetów i władzy. Dlatego też fakt, iż
publicznie nigdy nie powiedzieli na temat swego trenera i przewodnika inaczej niż 'Pan Hopman'
zasługuje na szczególną uwagę i nie wymaga chyba komentarza. Młodzi, utalentowani tenisiści australijscy
często podróżowali do Stanów Zjednoczonych w poszukiwaniu jego rad. Wśród nich zneleźli się między innymi
mistrzowie debla z Wimbledonu: Paul McNamee i Peter McNamara.
Próbnie Puchar Hopmana pojawił się latem 1988-89, kiedy to najlepsi gracze z ośmiu państw
wsółzawodniczyli ze sobą w Hopman I, ze szczególnym uwzględnieniem par deblowych - mieszanych.
Gracze z każdego kraju rozgrywają mecz singlowy, który poprzedza wspólny debel -
szczególnie lubiany przez publiczność. Format turnieju został zmieniony w rozgrywkach XIII-ego
Pucharu Hopmana z systemu pucharowego na system dwóch grup (round rubin). W ten sposób miłośnicy
tenisa śa ws tanie zobaczyć więcej swoich ulubionych graczy na korcie. Kraj prowadzący z każdej grupy
gra o tytuł w finale.
Ubiegłoroczna decyzja Międzynarodowej Federacji Tenisowej oficjalnie zatwierdziła Puchar Hopmana, który
to promuje mieszane zawody w świecie tenisa. Decyzja ta z pewnością poszerzyła możliwości dołączenia
się do dwóch wielkich pucharów: Pucharu Davisa (mężczyźni) i Fed Cup (kobiety) jako 3 wielkie międzynarodowe
mistrzostwa drużynowe. W zawodach brało jak dotąd udział 130 graczy, reprezentujących 28 krajów, którzy grali
przed prawie milionową publicznością. Puchar Hopmana staje się lepszy z roku na rok.
Australii, jako kraju przewodzącego w rywalizacji tenisowej na świecie, została
ustalona głownie w latach 50-ych, kiedy to Hopman przedstawił niewiarygodne talenty tej rangi co:
Frank Sedgman, Lew Hoad, Ken Rosewall, Rod Laver, Roy Emerson, Ashley Cooper, Neale Fraser i
John Newcomte. Na przestrzeni ponad 20-u lat gracze trenowani i będący inspirowani osobą Hopmana
wygrywali Wimbledon trzynaście razy, jednocześnie dochodząc do gry finałowej 12 razy. W latach
70-ych Hopman przeniósł swój zespół trenerski na florydę i tutaj kontynuował wspomaganie takich
karier ostatnich lat, jak: John McEnroe i Vitas Gerulaitis.
