Krytycy ze środowiska tenisowego dość często skupiają swoją uwagę na Caroline Wozniacki. Dunka z polskim paszportem jest w ich mniemaniu zjawiskiem precedensowym, bowiem mimo zaszczytnego tytułu kobiecej rakiety numer 1. na świecie, przez lata gry nie odnotowała na swoim koncie żadnej wygranej w zawodach z serii Wielkiego Szlema.

Jak 20-latka odpiera ataki skierowane w swoją stronę i czy faktycznie uważa swoje dotychczasowe osiągnięcia za niepełnowartościowe, dowiadujemy się z wywiadu, którego udzieliła brytyjskiemu dziennikowi „London Evening Standard”.

Rozmowa dziennikarza Mihira Bosego z zawodniczką w All England Clubie niemal na samym początku została przerwana - o dziwo nie z powodu deszczu, a przez Novaka Djokovica, który przytulił koleżankę po fachu uznając, że jest wielka.

- Na pewno będzie starała pokazać się od jak najlepszej strony. Według mnie zwycięstwo jest w zasięgu jej ręki - wtrącił dwukrotny mistrz Australian Open.

- Dla mnie jest ona wzorem konsekwentnej i regularnej pracy, ode mnie Caroline z kolei chciałaby skopiować sukcesy w czołowych turniejach. Ucząc się od siebie, wspólnie dojdziemy na szczyt Wimbledonu.

Wytrwałe dążenie do celu okazało się już być domeną Serba, kiedy odnotował na swoim koncie serię 43 zwycięstw, przerwaną dopiero przez Rogera Federera podczas półfinału tegorocznego French Open. Jego słowa względem liderki światowego rankingu nie są jednak puste. Para tenisistów uznana jest przez media za przyjaciół, którzy podziwiając siebie nawzajem, wprowadzają różnego rodzaju innowacje do swoich treningów.

- Nie czuję się gorsza tylko dlatego, że nie zdobyłam żadnego wielkoszlemowego tytułu - powiedziała Dunka, której największym sukcesem w tego typu imprezach było wicemistrzostwo w US Open 2009.

- Rankingi przedstawiają tenisistów, którzy grają dobrze i niezłomnie przez całe 12 miesięcy, dlatego nie mam powodu do wstydu. W tym sezonie triumfowałam już pięciokrotnie. Mam nadzieję, że również na trawie poradzę sobie dobrze.

W kuluarach czasem mówi się, że kobiecy tenis jej znacznie uboższy o fascynujące widowiska niż męski.

- Kiedyś bywało tak, że na arenie sportowej pojawiał się jeden, bądź dwóch graczy, którzy wygrywali wszystko. Faktycznie, to mógł być problem, bo nie było tego potrzebnego elementu nerwów i miłego zaskoczenia na koniec. Dziś jednak jest zupełnie inaczej. Podziwiamy wiele pań, które świetnie operują rakietą, dlatego moim zdaniem, nikt nie ma prawa umniejszać ich roli w tworzeniu historii dyscypliny - stwierdziła Wozniacki.

- Przykładowo w ciągu ostatnich 11 lat dziewięciokrotnie triumfowały tu siostry Williams. Nawierzchnia trawiasta z pewnością im odpowiada. To jednak niewiele zmienia, ponieważ dla nikogo nie jest łatwym po prostu zjawić się na zawodach i po chwili zdobyć puchar. Serena wygrała mecz w Eastbourne, po czym nie sprostała Wierze Zwonariowej. Venus z kolei po dwóch gładkich pojedynkach została odprawiona do domu przez Danielę Hantuchovą. Owszem, obie Amerykanki są niezwykłe i bardzo cieszę się z ich powrotu na kort. Trzeba jednak przyznać, że po drodze na szczyt każda z nas może spotkać się z silną konkurencją.

Na dowód swoich słów Caroline wspomniała również o Na Li, która przed miesiącem pokonała ją w trzeciej rundzie Roland Garros i ku zdziwieniu opinii publicznej została pierwszą tytułowaną w zawodach Wielkiego Szlema Azjatką.

- Bardzo się cieszyłam, że tak daleko zaszła. To człowiek z niezwykle przyjazną osobowością. Zawsze potrafi każdego rozśmieszyć. Na korcie długo jednak nie potrafiła się wybić. Aż do tego sezonu. Ten niespodziewany triumf znaczy naprawdę wiele nie tylko dla jej kraju, ale również dla całego kobiecego tenisa. Finałowe spotkanie oglądało aż 116 milionów Chińczyków. Jestem pewna, że od teraz na Wschodzie nastąpi prawdziwy wysyp graczy.

- Nie rozumiem jednak, dlaczego tak niewielu profesjonalistów z tej dziedziny reprezentuje ówcześnie Wielką Brytanię. Przecież to państwo z tradycjami tenisowymi sięgającymi jeszcze początków XIX wieku. Być może Laura Robson czy Heather Watson zmienią coś w tym względzie.

Do Londynu 20-latka przyjechała prosto z rodzinnej Kopenhagi, w której królowała już po raz drugi. Jak sama twierdzi, lubi grać przed własną publicznością, jednak sukces w kraju, w którym gwiazdy sportu preferują głównie badmintona i piłkę ręczną, zmusił ją do emigracji dalej na Zachód.

- W Monako potrafię znaleźć chwilę dla siebie. Media nie śledzą tam każdego mojego wyjścia na kort. Kiedy jestem w Danii zawsze wkoło pojawia się od razu 15 dziennikarzy, którzy pragną ze mną porozmawiać czy po prostu sfilmować trening. Często przed tym uciekam. Wiem, że cała ojczyzna mnie wspiera i jestem z tego powodu bardzo dumna, jednak ze względu na komfort psychiczny jeżdżę tam rzadko.

Być może zakończenie tegorocznego Wimbledonu będzie równoznaczne z ciągłym oczekiwaniem Caroline Wozniacki na wielkoszlemowy tytuł. Niezależnie od tego 11 lipca mistrzyni rakiety będzie świętowała.

- To będą moje 21. urodziny. Nie zamierzam martwić się wówczas tym, czy udało mi się sięgnąć po zwycięstwo, czy nie. W budowaniu swojej kariery kieruję się jedną podstawową rzeczą: wciąż ulepszać swoją techniką i sprawność, by jak najdłużej móc cieszyć się mianem liderki światowego rankingu.

PS / London Evening Standard