Roland Garros od którego imienia wywodzi się nazwa turnieju, nie miał nic wspólnego z tenisem, grał w rugby, ale przede wszystkim był francuskim pionierem lotnictwa. Zginął w jednej z ostatnich powietrznych walk pierwszej wojny światowej, w roku 1918, na pięć tygodni przez podpisaniem zawieszenia broni. Miał wówczas 30 lat. Stadion tenisowy noszący jego imię Francuzi zmuszeni byli wybudować w latach dwudziestych ubiegłego wieku dla swych sławnych tenisowych "Muszkieterów" (Lacoste'a, Borotra, Cocheta i Brugnona). W roku 1927 odebrali oni Amerykanom Puchar Davisa. Za rok mieli go bronić w Paryżu, a stadionu mogącego pomieścić tysiące ludzi nie było. W tej sytuacji władze klubu Stade Francais podarowały Francuskiej Federacji Tenisowej trzy hektary terenu koło Porte d'Auteil, pod warunkiem, że stadion będzie nosił imię sławnego członka klubu - Rolanda Garrosa. Za rok obiekt był gotowy, rozbudowuje się go do dziś, a z czasem jego nazwa stała się też nazwą wielkiego turnieju. W świecie o Roland Garros głośno jest przez dwa wiosenne tygodnie. Natomiast na rodzinnej wyspie Garrosa - Reunion (zamorski departament Francji na Oceanie Indyjskim) jest on bohaterem przez cały rok. Jego imię nosi miejscowe lotnisko, stoją tu jego pomniki, przemysł turystyczny korzysta z tego, że nazwa Roland Garros, rozpoznawalna jest wszędzie. Pionier lotnictwa zapewne nie spodziewał się, że będzie sławny dzięki tenisowi. W roku 1913 porucznik Garros przeleciał samotnie nad Morzem Śródziemnym, z Francji do Afryki, co uczyniło go sławnym wśród rodaków. W Ameryce brał udział w pierwszych pokazach lotniczych, podczas których - jak wspominał w listach - kowboje strzelali do pilotów za sterami, by zmusić ich do szybszego startu.


Najwięcej zwycięstw na paryskich kortach - aż 6, odniósł Szwed Bjoern Borg w latach 1974-75 i 1978-81.



Roland Garros: historia rozgrywek (zrodlo - wp.pl)
Prześledźmy długą i wspaniałą historię największego turnieju rozgrywanego na ceglastej nawierzchni. Stadion, który jest dziś areną jednego z czterech największych turniejów tenisowych został wybudowany w 1928 roku. Tenisowe mistrzostwa Francji po raz pierwszy rozegrano jednak 37 lat wcześniej - w 1891 roku. Początkowo w turnieju brali udział wyłącznie tenisiści z Francji. Sześć lat póżniej o mistrzostwo Francji walczyły także panie. W roku 1925 organizatorzy French Open zdecydowali się nadać turniejowi status międzynarodowy i zaprosić do Paryża zawodników z innych krajów. Do roku 1928, a wiec daty w której powstał dzisiejszy kompleks, mistrzostwa rozgrywane były na kortach klubów Stade Français i Racing Club de France.
Rok 1927 był przełomową datą w historii francuskiego tenisa. Wówczas "Francuscy Muszkieterowie" Jacques "Toto" Brugnon, Jean Borotra, Henri Cochet i René Lacoste sprawili jedną z największych sportowych niespodzianek XX wieku. Słynna czwórka triumfowała na amerykańskiej ziemi w Pucharze Davisa. Rok później w Paryżu miało dojść do rewanżu i w mieście światła postanowiono z tej okazji wybudować tenisowy kompleks.
Na potrzeby nowego zespołu kortów Klub Stade Français przekazał Francuskiej Federacji Tenisowej trzy hektary ziemi w okolicach Porte d'Auteuil. Jedynym warunkiem jaki postawił był postulat, aby obiekt nosił imię zmarłego kilka lat wcześniej członka klubu, Rolanda Garrosa. Roland Garros był jednym z pionierów lotnictwa. 23. września 1913, jako pierwszy człowiek przeleciał nad Morzem śródziemnym. Rok później w długo oczekiwanym rewanżu Muszkieterowie po raz drugi pokonali Amerykanów.
Po tym sukcesie Muszkieterowie sięgali po Puchar Davisa jeszcze pięciokrotnie. Równocześnie Międzynarodowe Misrzostwa Francji na kortach Rollanda Garrosa stawały się najważniejszym turniejem tenisowym na świecie. W latach 1940-1945 z powodu niemieckiej okupacji turnieju nie rozgrywano. Po wojnie za sprawą rosnącej popularności tenisa zawody jeszcze bardziej zyskały na znaczeniu. Kolejną przełomową datą w historii French Open jest rok 1968, kiedy Roland Garros stał się pierwszym turniejem Wielkiego szlema, który wszedł w erę "Open". Zawodowstwo przyczyniło się do jeszcze większego wzrostu popularności i poziomu rozgrywek.
Przełom lat 70. i 80. był okresem złotej ery tenisa i turnieju Rolanda Garrosa. Na korcie centralnym swoje wielkie sukcesy święcił wówczas Szwed Björn Borg, który aż sześciokrotnie sięgał po zwycięski puchar. Były to także czasy innych legend tenisa, takich jak Ivan Lendl, Mats Wilander, czy w pózniejszym okresie Gustavo Kuerten. Wszyscy oni na trwałe zapisali się historii French Open.
Korty Rolanda Garrosa były też areną, na której błyszczały gwiazdy tenisa kobiecego. Trudno wymazać z pamięci pasjonujące pojedynki Chris Evert z Martiną Navratilovą. Serca francuskiej publiczności podbiła też Niemka Steffi Graf i Monica Seles.
Dziś French Open w pełni zasługuje na miano największego turnieju tenisowego rozgrywanego na cegle. Z roku na rok zawody stają się coraz bardziej wyrównane i emocjonujące. Chociaż turniej rozgrywany jest we Francji, przedstawiciele gospodarzy triumfowali tu tylko pięciokrotnie. Wśród tenisistek były to Nelly Landry w 1948, Françoise Durr w 1967 i Mary Pierce w 2000, natomiast wśród panów końcowy sukces święcili tylko Marcel Bernard i Yannick Noah. Czy, w tym roku któryś z obecnych reprezentantów trójkolorowych nawiąże do tamtych czasów? Przekonamy się o tym 5 czerwca... Będzie to jednak zadanie niezwykle trudne wszak dziś królowie kortów ceglastych mówią raczej językiem Cervantesa. Niezależnie czy pochodzą z Hiszpanii, czy kraju zeszłorocznych finalistów Argentyny.