Andrew Stephen Roddick urodził się 30 sierpnia1982 r. w Omaha, jako trzeci syn Blanche i Jerry’ego. W wieku 4 lat przeniósł się do Austin w Texasie i tam rozpoczął swoją tenisową karierę. Po sześciu latach przeprowadził się do Boca Raton na Florydzie, gdzie do dzisiaj znajduje się jego dom. Będąc w liceum mieszkał i trenował z kolegą z drużyny - Mardy Fishem. Często grywał z nim również w koszykówkę.
Jako junior zdobył sześć tytułów singlowych i siedem deblowych, wygrywając w fantastycznym stylu m.in. Australian Open i US Open dla młodzików. Podczas Roland Garros doszedł do ćwierćfinału. W 2000 roku rozpoczął seniorską karierę, jako junior numer jeden zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i na świecie.

W 2000 r. wygrał swój pierwszy mecz turnieju ATP, pokonując Hiszpana Fernando Vicente w Miami. W kolejnej rundzie przegrał jednak z utytułowanym Andre Agassim. 11 kwietnia przeszedł operację prawego kolana. Powrócił do gry, osiągając ćwierćfinał w Waszyngtonie. Następnie wystartował w Austin, wygrywając swój pierwszy w życiu challenger. W grze podwójnej doszedł do finału turnieju w Las Vegas, z partnerem Mardy Fishem.

Sezon 2001 rozpoczął bardzo udanie. Zwyciężył w Waikola Challenger, zadebiutował także w Pucharze Davisa, pokonując w pierwszej rundzie Szwajcara Georga Bastla. W wieku 19 lat i 4 miesięcy został najmłodszym zawodnikiem w czołowej 20 rankingu ATP. Podczas turnieju w Miami odniósł fantastyczne zwycięstwa nad Marcos’em Rios’em, Pete’m Sampras’em i Andrei Pavel’em. Został pokonany dopiero w ćwierćfinale, przez młodego Australijczyka Lleytona Hewitta. Następnie udał się do Atlanty, gdzie zadebiutował na ceglanej nawierzchni. W rewelacyjnym stylu wygrał swój pierwszy w karierze turniej ATP, pokonując w finale Xaviera Malisse. W następnym tygodniu w Houston spisał się jeszcze lepiej. Nie dość, że wygrał cały turniej, to nie stracił w nim ani seta. Pasmo zwycięstw doprowadził do liczby 12 kolejnych meczów, osiągając trzecią rundę Roland Garros. Niestety zmuszony był skreczować w spotkaniu z Lleytonem Hewittem, z powodu nadwyrężenia ścięgien w lewym kolanie. W historii French Open 2001, zapisał się również bardzo pozytywnie, serwując rekordową ilość 37 asów podczas meczu drugiej rundy. Debiutując na kortach Wimbledonu, doszedł do trzeciej rundy. Niedługo potem wygrał swój pierwszy turniej na twardej nawierzchni, zwyciężając w Waszyngtonie. Na ostatnim etapie pokonał wówczas Holendra Sjenga Schalkena. Uzyskał wynik 10 meczów bez porażki, dochodząc do US Open. We Flushing Meadows przegrał jednak w ćwierćfinale, po raz kolejny uznając wyższość Lleytona Hewitta. Pomógł Stanom Zjednoczonym pokonać Indie w rozgrywkach Pucharu Davisa: 4-1. W grze podwójnej zdobył swój pierwszy tytuł ATP, wygrywając w Delray Beach, a także sięgnął finału w Los Angeles. W obu turniejach występował z Janem Michaelem Gambill. Sezon zakończył prowadząc w trzech rankingach statystycznych: punktów wygranych pierwszym serwisem – 90%; obronionych break-pointów – 72%; oraz punktów wygranych drugim serwisem – 56%.

W roku 2002 zapisał na swoim koncie najszybszy serwis w statystykach ATP – 144 mph (231,7 km/h) Wygrał turniej w Memphis, pokonując w finale James’a Blake’a, a następnie doszedł do finału w Delray Beach. W Pucharze Davisa odniósł dwa zwycięstwa nad zawodnikami ze Słowacji i Hiszpanii. W kwietniu obronił tytuł wywalczony w poprzednim roku w Houston. Z Mardy Fishem wygrał również w rozgrywkach deblowych, stając się jedynym zawodnikiem z podwójnym zwycięstwem w trakcie tego sezonu. W Toronto, po raz pierwszy w karierze osiągnął finał turnieju z cyklu Master Series. Uległ jednak Argentyńczykowi Guillermo Canasowi. Podczas US Open ponownie doszedł do ćwierćfinału, by, podobnie jak w roku ubiegłym, przegrać z późniejszym mistrzem. W trakcie półfinału Pucharu Davisa, jaki Stany Zjednoczone rozgrywały z Francją, przegrał z Arnaud Clement i Sebastienem Grosjean.
W roku 2002 Andy Roddick został najmłodszym Amerykaninem od czasów Changa w 1992 r., który wszedł do czołowej 10. Sezon na ceglanej mączce zakończył z rezultatem 14-7, zaś na nawierzchni twardej: 34-11. Został numerem 2 w ilości punktów wygranych serwisem (88%), oraz numerem 3 w ilości zaserwowanych asów (658).

Ogromne sukcesy młodego Amerykanina znalazły odbicie w roku 2003. Wtedy to Roddick, w wieku 21 lat i 2 miesięcy, został najmłodszym amerykańskim tenisistą i trzecim najmłodszym w ogóle, który znalazł się na 1 miejscu rankingu ATP Entry System. Dokonał tego jako szósty reprezentant Stanów Zjednoczonych: po Samprasie, Connorsie, McEnroe, Courierze i Agassim. Zarazem zrobił największy skok na miejsce pierwsze w historii ATP, dochodząc do niego z zajmowanego na początku sezonu miejsca dziesiątego.
Sezon rozpoczął awansując po raz pierwszy w karierze do półfinału Australian Open. Po drodze, w ćwierćfinale rozgrywanym z El Ayanoui, wpisał się do historii męskiego tenisa, uzyskując wynik 21-19 w piątym, rozstrzygającym secie. Po tak wyczerpującym maratonie, przegrał kolejne spotkanie z Niemcem Rainerem Schuettlerem. Osiągnął finały w Memphis i Houston, w których to został pokonany przez swoich rodaków: Taylora Denta i Andre Agassiego. Następnie zdobył tytuł w St.Poelten, wygrywając z Nikolayem Davydenko. Po porażce w pierwszej rundzie Roland Garros, postanowił zmienić trenera. Rozpoczął współpracę z cenionym specjalistą - Bradem Gilbertem. Pod jego opieką uzyskał fantastyczny rezultat meczów wygranych do przegranych: 47-8, w tym 27-1 na ceglanej mączce. W czerwcu wybrał się na trawiaste korty Qeen’s Clubu. Zwyciężył w rewelacyjnym stylu, uzyskując przy okazji serwisowy rekord – 149 mph (239,7 km/h). Część sezonu na kortach twardych rozpoczął od wygranej w turnieju w Indianapolis. W Waszyngtonie natomiast, przegrał w półfinale z Anglikiem Timem Henmanem. Wkrótce potem udał się do Montrealu, gdzie wywalczył tytuł turnieju z cyklu Master Series. Pokonał wówczas Rogera Federera na przedostatnim i Davida Nalbandiana na ostatnim etapie rywalizacji. Sukces powtórzył także w Cincinnati. Zwyciężył wówczas ze swoim przyjacielem Mardy Fishem, broniąc dwóch piłek meczowych. W półfinale turnieju we Flashing Meadow rozegrał emocjonujące spotkanie z Davidem Nalbandianem, a następnie zwyciężył z Juanem Carlosem Ferrero. W ten rewelacyjny sposób został mistrzem US Open. Po tych znakomitych osiągnięciach stał się numerem 1 rankingu ATP Indesit Race. Po raz kolejny zagrał w Pucharze Davisa, doprowadzając do zwycięstwa Stanów Zjednoczonych nad Słowacją 3-2. Na koniec wystąpił w Masters Cup w Houston. Wygrał dwa mecze, by ostatecznie przegrać z późniejszym triumfatorem – Rogerem Federerem. Uzyskał rezultat 44-10 na nawierzchni twardej, 12-6 na cegle, 10-1 na trawie, a także 6-2 na sztucznej wykładzinie. Zanotował pasmo 19 meczów bez porażki, został jedynym zawodnikiem, który w trzech z czterech turniejów wielkoszlemowych osiągnął przynajmniej półfinał. Pod koniec sezonu prowadził w czterech rankingach statystycznych ATP: punktów wygranych pierwszym serwisem – 81%; ilości zaserwowanych asów – 989; wygranych gemów serwisowych – 91% oraz obronionych break-pointów – 69%. Znalazł się na drugim miejscu pod względem punktów wygranych drugim serwisem (59%). Zarobił najwięcej w swojej karierze – 3 227 342 dolarów.

Sezon 2004 rozpoczął od zwycięstwa w San Jose. W walce o tytuł pokonał wówczas swojego przyjaciela – Amerykanina Mardy’ego Fisha. Następnie wygrał w Miami, zwyciężając w ostatnim spotkaniu Guillermo Corię. W kwietniu doszedł do finału w Houston. Podczas ośmiu kolejnych turniejów, osiągnął pięć finałów. Wygrał dwa z nich: w Qeen’s oraz Indianapolis. Po wimbledońskim finale musiał uznać wyższość Szwajcara Rogera Federera. To samo miało miejsce w walce o tytuł turnieju w Toronto. Z Igrzyskami Olimpijskimi pożegnał się w trzeciej rundzie, przegrywając z Fernando Gonzalezem. Podczas turnieju w Cincinnati doszedł do półfinału. W US Open osiągnął ćwierćfinał. Uległ jednak po pięciosetowej walce innemu serwisowemu mistrzowi – Joachimowi Jonassonowi.
24 września ustanowił nowy rekord prędkości serwisu 155 mph (249,4 km/h). Doprowadził Stany Zjednoczone do finału Pucharu Davisa. Nie był jednak w stanie sięgnąć po zwycięstwo, przegrywając z Hiszpanami: Rafaelem Nadalem oraz Carlosem Moyą. Na nawierzchni twardej osiągnął stosunek 57-11, na trawie 11-1, a na ceglanej mączce 5-5. Został liderem rankingu w ilości zaserwowanych asów – 1017. Znalazł się także na drugim miejscu pod względem punktów wygranych pierwszym serwisem (81%) oraz punktów wygranych drugim serwisem (56%). Osiągnął trzecie miejsce w ilości wygranych gemów serwisowych (91%) i obronionych break-pointów (69%). Ustanowił także swój najlepszy wynik tie-breakowy – 37-14 oraz stosunek 6-6 w meczach rozgrywanych z czołową 10. Wygrał 74 spotkania i stał się pierwszym Amerykaninem od czasów Pete’a Samprasa, który triumfował w ponad 70 spotkaniach w jednym sezonie.

Rok 2005, podobnie jak i ubiegły, rozpoczął od zwycięstwa w San Jose. Podczas wielkoszlemowego Australian Open doszedł do półfinału. Przegrał wówczas z walecznym faworytem gospodarzy – Lleytonem Hewittem. Następnie wybrał się do Memphis, gdzie powtórzył wynik z Australii. Tym razem walkę o finał oddał walkowerem, z powodu przeciążenia lewego kolana. Następnie pojawił się w Indian Wells. W Pacific Life Open również osiągnął półfinał, by po raz kolejny w tym roku przegrać z Lleytonem Hewittem. W kwietniu, po raz piąty z rzędu znalazł się w finale w Houston. Co więcej, wygrał ten turniej trzeci raz w karierze. Podczas Roland Garros odpadł dość nieoczekiwanie w drugiej rundzie, z mniej znanym Argentyńczykiem Jose Acasuso. W czerwcu wystąpił w londyńskim Qeen’s Clubie. Ponownie obronił ten prestiżowy tytuł, pokonując w finale Chorwata Ivo Karlovica. Do tej pory zanotował stosunek meczów 31-7 oraz zarobił 653 070 dolarów.

Ciekawostki:

ˇ Andy Roddick jest założycielem fundacji wspierającej wykorzystywane i zaniedbywane dzieci. Andy Roddick Foundation można wspomóc m.in. poprzez zakup granatowych, silikonowych bransoletek z napisem „No compromise”.
ˇ Bracia Andy’ego: John i Lawrence, w przeszłości również grywali w tenisa. John był w latach 1996-1998 zawodnikiem Uniwersytetu w Georgii, Lawrence natomiast, członkiem seniorskiej drużyny narodowej Stanów Zjednoczonych.
ˇ Andy bardzo lubi słuchać muzyki. Jego ulubieni wykonawcy to: Dave Matthews Band i John Mayer.
ˇ Jego ulubiony film to: „Skazani na Shawshank”.
ˇ W grudniu 2003 roku magazyn People przyznał mu tytuł najseksowniejszego sportowca i najseksowniejszego mężczyzny na świecie. To samo czasopismo umieściło go w czerwcu 2004 r. wśród 50 najprzystojniejszych kawalerów.
ˇ W 2004 r. Andy Roddick otrzymał nagrodę ESPY dla najlepszego tenisisty.

Anna Małek


Zobacz także:
Tenisowe filmy video
Zdjęcia w galerii zdjęć - tenisistki i tenisiści
Tenisowe tapety na puplit
Wywiady z gwiazdami tenisa