Kraj: Argentyna
Data urodzenia: 09.12.1978
Miejsce urodzenia: Buenos Aires, Argentyna
Miejsce zamieszkania: Buenos Aires, Argentyna
Wzrost: 175 cm
Waga: 70 kg
Zawodowa kariera: od 1996
Wygrane turnieje singlowe: 6
Wygrane turnieje deblowe: 2
Najwyższe miejsce w karierze w rankingu ATP Entry System Singles: 5 (25.04.2005)
Najwyższe miejsce w karierze w rankingu ATP Entry System Doubles: 78 (14.06.2004)
Trener: Claudio Galzagorri, Franco Davin (od 2003)
Rakieta: Wilson nSix-One 95
Praworęczny

Gaston Gaudio urodził się 9 grudnia 1978 r. w Buenos Aires, jako trzecie i zarazem ostatnie dziecko Marisy i Norberto Gaudio. Grę w tenisa rozpoczął w wieku sześciu lat, pod troskliwym okiem licznej rodziny. Gdy dorastał, dużo czasu poświęcał również pozostałym sportowym pasjom – piłce nożnej i rugby.
W swojej ojczyźnie uchodził za utalentowanego i dobrze zapowiadającego się, młodego tenisistę. Karierę seniorską rozpoczął w 1996r., jako argentyński junior numer 2.

W 1996 r. wygrał Urugwaj/Paragwaj Satellite. Był to największy sukces w jego pierwszym sezonie zawodowej kariery.

Rok 1998 przyniósł mu nieco większe osiągnięcia. Zwyciężył w Chile #1 Satellite oraz Spain #2 Futures. Ponadto całkiem nieźle radził sobie w challengerach. W finale w Santa Cruz pokonał Ekwadorczyka Luisa Adriana Morejon’a, a w Santiago - Marokańczyka Karima Alami. W ten sposób uzyskał korzystny stosunek 21 zwycięstw do 10 porażek.

W 1999 r. zanotował najlepszy rezultat w meczach challengerowych: 26-10. Wygrał w Nice i Espinho, pokonując w walce o tytuł odpowiednio Diaz’a i Hipfl’a. W roku tym udanie zadebiutował także w wielkoszlemowym Roland Garros. Doszedł do trzeciej rundy, przegrywając dopiero z ówczesnym numerem 6 – Alexem Corretją.

Sezon 2000 zapoczątkował pasmo bardziej znaczących sukcesów. Gaston znalazł się w ćwierćfinale w turnieju w Meksyku oraz w półfinałach w Santiago i Monte Carlo. Pokonał wówczas m.in. numer jeden światowego rankingu - Rosjanina Marata Safina oraz wschodzącą gwiazdę hiszpańskiego tenisa – Juana Carlosa Ferrero. Wystąpił w challengerze w Braunschweig i odniósł zwycięstwo. Na ostatnim etapie nie pozostawił wówczas złudzeń swemu rodakowi - Franco Squillariemu.
Ważnym punktem w jego karierze okazał się być czerwiec 2000 r. W miesiącu tym znalazł się w półfinale turnieju w Gstaad oraz po raz pierwszy w życiu osiągnął finał turnieju z cyklu ATP. W Stuttgarcie ponownie spotkał się ze Squillarim. Tym razem przegrał z nim walkę o pierwszy w karierze tytuł, podczas zaciętego, pięciosetowego spotkania. Zakończył sezon z wynikiem 21-12, uzyskanym na kortach ziemnych.

W roku 2001 po raz drugi w karierze doszedł do finału turnieju ATP. Stracił jednak swoją szansę w Vina del Mar z Argentyńczykiem - Guillermo Corią. W Buenos Aires osiągnął półfinał, w Master Series w Miami - ćwierćfinał. W czerwcu ponownie wystąpił w turnieju w Stuttgarcie. Uzyskał jednak wynik gorszy od ubiegłorocznego - w ćwierćfinale został pokonany przez 26-letniego Czecha - Jiri Novaka. W sierpniu, w pierwszej rundzie turnieju w Cincinnati, zwyciężył nad utytułowanym Amerykaninem Andre Agassim. Następnie wystąpił w Pucharze Davisa, znacząco przyczyniając się do triumfu Argentyny nad Białorusią: 5-0. Na ceglanej mączce uzyskał stosunek meczów wygranych do przegranych 20-11, a na twardej nawierzchni 5-9.

Rok 2002 rozpoczął od poprawy swojej gry na kortach twardych. Doszedł do ćwierćfinału w Indian Wells, czwartej rundy turnieju w Miami oraz trzecich rund w Australian Open, a pózniej i US Open. W kwietniu, podczas turnieju w Barcelonie, zanotował szereg wspaniałych zwycięstw. Pokonał kolejno Thomasa Enqvista, Carlosa Moyę, Alberta Martina, numer jeden męskiego tenisa – Lleytona Hewitta oraz Alberta Costę, wygrywając pierwszy w swojej karierze turniej ATP. Zrobił to w rewelacyjnym stylu, nie tracąc ani seta. W następnym tygodniu, na Majorce, pokonał w ostatnich rundach Gustavo Kuertena, Agustina Calleri oraz Jarkko Nieminena i po raz kolejny sięgnął po tytuł turnieju ATP. Podczas Roland Garros, przegrał w czwartej rundzie, po wyczerpującym, pięciosetowym meczu z Juanem Carlosem Ferrero. Awansował do finału turnieju w Gstaad, uznając ostatecznie wyższość Hiszpana Alexa Corretji. Następnie doszedł do półfinałów w Amersfoort i Kitzbnhel. Podczas półfinału Pucharu Davisa wygrał w tie-breaku piątego seta 8-6, ze znakomitym Yevgenym Kafelnikovem. Zanotował rekord 29-6 na kortach ziemnych oraz 12-9 na kortach twardych. Zarobił 595 684 dolarów, najwięcej w swojej dotychczasowej karierze.

Po trzech dość udanych sezonach po raz pierwszy w karierze znalazł się wśród 50 najlepszych tenisistów. W marcu 2003 r. wszedł do czołowej 20, plasując się na 19 miejscu. Awansował do półfinałów w Vina del Mar oraz Buenos Aires. Podczas europejskiej części sezonu na ceglanej mączce, doszedł do ćwierćfinałów w Barcelonie i Valencii, a także półfinału w Hamburgu. W Niemczech przegrał, po dość kontrowersyjnym i pełnym napięć meczu, ze swoim rodakiem - Guillermo Corią. Z wielkoszlemowego Roland Garros odpadł w trzeciej rundzie, pokonany przez Brazylijczyka - Gustavo Kuertena. Następnie wybrał się do Gstaad, gdzie doszedł do półfinału. W ćwierćfinale w Kitzbnhel został zwyciężony przez hiszpańskiego tenisistę - Feliciano Lopeza. Ponownie brał udział w Pucharze Davisa, doprowadzając swoją drużynę do półfinału. Najlepszy wynik na twardej nawierzchni osiągnął, awansując do trzeciej rundy turnieju z cyklu Master Series w Cincinnati. Sezon zakończył stosunkiem 33-15 na kortach ziemnych i 6-9 na kortach twardych.

W 2004 r. Gaston Gaudio osiągnął szczyt swojej dotychczasowej kariery. Na początku roku zdobył dwa tytuły w grze podwójnej: w Vina del Mar oraz Estoril. W obu turniejach jego partnerem był Argentyńczyk Juan Ignacio Chela. Podczas turnieju w Barcelonie doszedł do finału, pokonując po drodze Carlosa Moyę i Gustavo Kuertena. Przegrał dopiero z faworytem gospodarzy – Hiszpanem Tommy’m Robredo. W czerwcu zanotował największy sukces swojego życia, gdy niespodziewanie wywalczył tytuł wielkoszlemowy. W finale Roland Garros, niezwykle dramatycznym meczu z Guillermo Corią, wygrał w pięciu setach, broniąc dwóch piłek meczowych. Stał się pierwszym argentyńskim tenisistą, jaki wygrał ten prestiżowy turniej, od czasów Guillermo Vilasa w 1977 r. Został także pierwszym w historii triumfatorem, który w finale przegrał pierwszego seta 0-6. Dzięki temu zwycięstwu awansował w rankingu ATP Entry System Singles z 44 miejsca na 10. Po tak niewątpliwym sukcesie, postanowił zrobić miesięczna przerwę w występach. Powrócił na kort w bardzo dobrym stylu, nie okazując oznak zmęczenia. Osiągnął finał w Bastad, Stuttgarcie i Kitzbnhel. Przegrał jednak kolejno: z Argentyńczykami Mariano Zabaletą i Guillermo Canasem oraz Chilijczykiem Nicolasem Massu. Wystąpił w Tennis Masters Cup w Houston, przegrywając wszystkie trzy mecze w rundzie wstępnej. Na kortach ziemnych zanotował rezultat 31-12, a na twardych 5-10. W rozegranych pięciosetówkach uzyskał stosunek 4-2, a w meczach z czołową 10: 3-4. Zarobił najwięcej w swojej karierze –
1 639 171 dolarów.

Sezon 2005 rozpoczął od kontynuowania dobrej passy na ceglanej mączce. Zwyciężył w Vina del Mar, pokonując w finale faworyta gospodarzy – Fernando Gonzaleza. Następnie wybrał się do Buenos Aires, gdzie również odniósł sukces. Wywalczył tytuł z Argentyńczykiem Mariano Puertą, późniejszym finalistą Roland Garros. Podczas europejskiej części sezonu na kortach ziemnych, doszedł do ćwierćfinałów turniejów w Monte Carlo oraz w Barcelonie. Przegrał jednak odpowiednio: z triumfatorem – Rafaelem Nadalem i świetnie dysponowanym Hiszpanem – Juanem Carlosem Ferrero. Następnie wystąpił w słonecznym Estoril w Portugalii. Wygrał ten turniej, po zaciętym, finałowym spotkaniu z Tommy’m Robredo. Pod koniec maja, wraz z Gullermo Corią, zdobył tenisowe Mistrzostwo Świata dla Argentyny. Podczas tegorocznego Roland Garros występował jako obrońca tytułu. Nie dokonał jednak sztuki powtórnego zwycięstwa, przegrywając tuż przed ćwierćfinałem z Davidem Ferrerem. Do tej pory zarobił 593 474 dolary i zanotował stosunek meczów wygranych do przegranych na każdej nawierzchni: 33-11.

Ciekawostki:
ˇ Gaston Gaudio jest bardzo związany ze swoją rodziną. W trakcie turniejów często towarzyszą mu: brat Diego i siostra Julieta.
ˇ Jako swoją największą inspirację Argentyńczyk podaje ojca, który pokonał niegdyś śmiertelną chorobę.
ˇ Jego najpiękniejszym sportowym wspomnieniem jest zwycięstwo Argentyny nad Anglią podczas Mistrzostw Świata w piłce nożnej w 1986 r.
ˇ Za najlepszego piłkarza wszechczasów uważa Diego Maradonę. Poza tym jest kibicem argentyńskiego Independiente.
ˇ W trakcie finału Roland Garros w 2004 r. prowadzącemu 2-0 w setach Argentyńczykowi Guillermo Corii, nagle zaczęły dokuczać bolesne skurcze. Gaston Gaudio zwyciężył wówczas z niezdolnym do gry przeciwnikiem. W pomeczowej konferencji prasowej stwierdził natychmiast, że tytuł mu się nie należy.


(Anna Małek)


Zobacz także:
Tenisowe filmy video
Zdjęcia w galerii zdjęć - tenisistki i tenisiści
Tenisowe tapety na puplit
Wywiady z gwiazdami tenisa