Mats Wilander

  • Urodzony 22 sierpnia 1964 roku w Växjö (Szwecja)
  • Obecnie mieszka w Hailey (Idaho, Stany Zjednoczone)
  • Status profesjonalny od 1981 roku
  • Zakończenie kariery - rok 1996
  • Kiedy był małym chłopcem, dostał, podobnie jak Bjorn Borg, zbyt ciężką rakietę, dlatego zaczął stosować oburęczny bekhend.

 

1979

 

W wieku 15 lat został mistrzem Europy młodszych juniorów w Bastad oraz wygrał największe zawody juniorskie do lat 16 - Orange Bowl. W finale pokonał o rok starszego Henriego Leconte.

 

1980

 

W 1980 zdobył również mistrzostwo Europy "prawdziwych" juniorów. W finale wygrał z Joakimem Nystroemem. Z tym samym zawodnikiem zwyciężył w turnieju w Sunshine Cup do lat 18. Startował również w imprezach seniorskich (w wieku 16 lat) i doszedł m.in. do 1/8 finału w Bastad (pokonał Jana Kallquista 6-4 6-4, uległ Peterowi McNamarze 6-7 3-6).

1981

 

W sezonie '81 młodziutki Wilander wygrał Rolanda Garrosa juniorów. Po raz trzeci triumfował w mistrzostwach Europy (tym razem do lat 18). Po tym sukcesie postanowił definitywnie pożegnać się z kategorią juniorską. Jako senior doszedł m.in. do trzeciej rundy Wimbledonu (porażka z Johnem Fitzgeraldem 0-6 6-4 2-6 2-6) i ćwierćfinału turnieju w Sztokholmie. Jednak najlepszym wynikiem Matsa w tym roku był finał w Bangkoku. Przegrał w nim 2-6 3-6 z Billem Scanlonem.

 

1982


W marcu Szwed doszedł do finału silnie obsadzonego turnieju w Brukseli (uległ w nim Vitasowi Gerulaitisowi 6-4  6-7  2-6). Następnie przyjechał na turnieje do Rzymu i Hamburga. W stolicy Italii niespodziewanie doszedł do półfinału, gdzie przegrał z późniejszym mistrzem Andresem Gomezem (7-5 4-6 3-6). W zawodach w Niemczech osiągnął ćwierćfinał (przegrana z Jose Higuerasem 2-6  2-6). W czerwcu Wilander przybył na turniej Rolanda Garrosa. Pokonał w nim m.in. w 1/8 finału Ivana Lendla (4-6  7-5  3-6  6-4  6-2), w ćwierćfinale wyłączył z gry Gerulaitisa (6-3  6-3  4-6  6-4) , w półfinale ograł Jose Lusia Clerca (7-5  6-2  1-6  7-5), a w finale wygrał z Guilermo Vilasem (1-6  7-6  6-0  6-4). Wilander triumfował w tym turnieju dokładnie na 2 miesiące i 16 dni przed ukończeniem 18 lat. W ten sposób pobił rekord Borga i został najmłodszym mistrzem French Open. Dla Szweda był to pierwszy wygrany turniej w karierze. Następnie triumfował jeszcze w Bastad, Genewie i Barcelonie. Doszedł też do 1/8 finału Wimbledonu (porażka z Brianem Teacherem 4-6  4-6  3-6) i US Open, finałów w Sztokholmie (przegrana z Henrim Lecontem 6-7  3-6) i Bazylei (porażka z Yannickiem Noahem 4-6  2-6  3-6). Sezon zakończył na 7. miejscu klasyfikacji ATP.

1983


W sezonie '83 Wilander zwyciężył w Monte Carlo, Lizbonie, Aix-en Privence, Bastad, Cincinnati, Genewie, Barcelonie i Sztokholmie. Wygrał również swój drugi turniej wielkoszlemowy - Australian Open (z Lendlem 6-1  6-4  6-4). W Roland Garros doszedł do finału, ale tam nie dał rady Yannickowi Noahowi (2-6  5-7  6-7). W US Open walczył w ćwierćfinale, zaś w Wimbledonie odpadł już w trzeciej rundzie. Sezon zakończył na 4. miejscu w rankingu ATP.

1984


Rok później Mats Wilander obronił tytuł Australian Open (w finale pokonał, przy wyniku 6-7  6-4  7-6  6-2, Kevina Currena) oraz doszedł do półfinału Rolanda Garrosa. Tam łatwo wygrał z nim jednak Lendl (6-3  6-3  7-5). W Otwartych Mistrzostwach USA znalazł się w ćwierćfinale, ale za to fatalny występ zapisał na swoim kocie w trakcie Wimbledonu, gdzie odpadł już w drugiej rundzie. Wygrał natomiast w Cincinnati (z Andersem Jarrydem 7-6  6-3) i Barcelonie (z Nystroemem 7-6  6-4  0-6  6-2). Na koniec sezonu znów był „tylko” czwartą rakietą świata.

1985


W 1985 Szwed zwyciężył po raz drugi we French Open, bijąc dwóch zdecydowanych faworytów - Johna McEnroe (w półfinale 6-1  7-5  7-5) i Ivana Lendla (w finale 3-6  6-4  6-2  6-2). W Australian Open doszedł do finału, ale tam przegrał ze swoim rodakiem Stefanem Edbergiem (4-6  3-6  3-6). Na Wimbledonie swój występ zakończył już po pierwszym starciu, ale za to podczas US Open doszedł aż do półfinału i przegrał dopiero po pięciosetowej walce z Johnem McEnroe (6-3  4-6  6-4  3-6  3-6). Był również najlepszy w turniejach w: Bastad i Bostonie. Na koniec roku został trzecią „rakietą” globu.

1986


Wilander wygrał zawody w Brukseli (z Broderickiem Dykem 6-2  6-3) i Cincinnati (z Jimmym Connorsem 6-4  6-1). Nie wystartował w Australian Open i dość szybko, bo w trzeciej rundzie, odpadł z French Open. Przyzwoicie zaprezentował się jednak na Wimbledonie. Dotarł do 1/8 finału, gdzie przegrał z Patem Cashem (6-4  5-7  4-6  3-6). W trakcie US Open dotarł do tej samej fazy czempionatu. W turnieju Masters znalazł się w półfinale, ale wówczas uległ Lendlowi (4-6  2-6). Osiągnął jeszcze m.in. finał w Bastad. Na koniec sezonu znów został trzecim tenisistą świata.

1987


Sezon '87 przyniósł Wilanderowi pięć tytułów: w Brukseli (z McEnroe 6-3  6-4), Monte Carlo (z Jimmym Ariasem 4-6  7-5  6-1  6-3), Rzymie (z Martinem Jaitem 6-3  6-4  6-4), Bostonie (z Kentem Carlssonem 7-6  6-1) i Indianapolis (z Carlssonem 7-5  6-3). Po raz drugi z rzędu nie wystąpił w wielkoszlemowym turnieju na Antypodach, ale był za to finalistą trzech innych dużych imprez: Rolanda Garrosa (porażka z Lendlem 5-7  2-6  6-3  6-7), US Open (kolejna przegrana z Lendlem 7-6  0-6  6-7  4-6) i Masters (jeszcze jedna wygrana Czechosłowaka - 6-2  6-2  6-3). Na Wimbledonie osiągnął ćwierćfinał (porażka z Cashem 3-6  5-7  4-6). Na koniec sezonu znów był "tylko" trzeci w rankingu ATP.

1988


Rok 1988 to zdecydowanie najlepszy sezon w karierze 24-letniego Matsa. Wygrał on wtedy Australian Open. W półfinale tego czempionatu pokonał Stefana Edberga (6-0  6-7  6-3  3-6  6-1), a w finale Casha (6-3 6-7 3-6 6-1 8-6). Później triumfował jeszcze we French Open, gdzie w półfinale ograł Agassiego (4-6 6-2 7-5 5-7 6-0), a w finale Henriego Leconte`a (7-5  6-2  6-1). Tytuł mistrzowski wywalczył również w trakcie US Open. W półfinale zapisał na swoim koncie zwycięstwo nad Darrenem Cahillem (6-4  6-4  6-2), a w finale, po dramatycznym pojedynku, pozbawił tytułu Lendla (6-4  4-6  6-3  5-7  6-4). Podczas Wimbledonu odpadł już w czwartej rundzie (porażka z Miloslavem Mecirem 3-6  1-6  3-6). Wygrał natomiast turnieje w: Key Biscayne (z Connorsem 6-4  4-6  4-6  6-4  6-4), Cincinnati (z Edbergiem 3-6  7-6  7-6) oraz Palermo (z Carlssonem 6-1  3-6  6-4). Na koniec sezonu został wreszcie najlepszym tenisistą świata.

 

1989



Rok później spodziewano się, że 25-letni Szwed będzie zdobywał tytułu mistrzowskie w trakcie największych turniejów turnieje i królował w na tenisowych kortach. Tymczasem Wilander nie wygrał żadnej imprezy. Był zaledwie ćwierćfinalistą Rolanda Garrosa (przegrana z Andriejem Czesnokowem 4-6  0-6  5-7) i Wimbledonu (porażka z McEnroe 6-7  6-3  3-6  4-6). Inne wyniki Szweda to: finał zawodów w Bostonie (porażka z Andresem Gomezem 1-6  4-6), półfinały w Cincinnati (przegrana z Edbergiem 6-7  6-7), Sztokholmie (porażka z Magnusem Gustafssonem 6-7  4-6) i Monte Carlo (przegrana z Alberto Mancinim 0-6  3-6). W US Open i Australii odpadł już po drugiej grze. Szwed spadł na 12. lokatę w rankingu ATP.

1990


Sezon '90 przyniósł Wilanderowi półfinał Australian Open. Tam jednak nie miał najmniejszych szans z Edbergiem - przegrał 1-6 1-6 2-6. Wygrał wtedy swój ostatni turniej w karierze - w brazylijskiej Itaparice pokonał w finale Marcelo Fillippiniego (6-1 6-2). Był jeszcze w półfinale Sydney, gdzie w ćwierćfinale wyeliminował Samprasa, a przegrał z Carlem-Uwe Steebem (3-6  2-6), oraz w finale zawodów w Lyonie. Uległ tam Marcowi Rossetowi (3-6  2-6). Z powodu śmierci ojca w maju, nie wystartował we French Open i w Wimbledonie. W US Open odpadł już w pierwszej rundzie. Rok skończył na 41. miejscu klasyfikacji ATP.

1991


Rok później (1991) Wilander odpadł już w drugiej rundzie Rolanda Garrosa. Jedyny przyzwoity wynik Szweda w tym sezonie, to dotarcie do 1/8 finału Australian Open. Podczas turnieju w Queen’s Clubie nabawił się kontuzji, która okazała się na tyle poważna, że Wilander leczył ją przez cały sezon `92.

 

1993


W 1993 roku wrócił na korty i doszedł m.in. do trzeciej rundy US Open.

1994


Sezon '94. Szwed wiedział już, że nie odnajdzie swojej formy z lat 1982-90, ale postanowił walczyć. Doszedł do ćwierćfinału Atlanty, półfinału Pinehurstu i 1/8 finału Australian Open. Przegrał jednak już po pierwszej rundzie French Open i US Open.

 

1995

 

Wilander zupełnie nie radził sobie w turniejach wielkoszlemowych. Osiągnął pierwszą rundę Australian Open, drugą Rolanda Garrosa i US Open. W Wimbledonie, jedynym turnieju wielkoszlemowym, którego nie wygrał, doszedł do trzeciej rundy, w której przegrał z Jacco Eltinghem (6-7  3-6  6-7). Był to pożegnalny występ Matsa w Londynie. Nieoczekiwanie podczas amerykańskich turniejów na betonie, Szwed przypomniał sobie lata chwały i doszedł do półfinałów Masters Series w Toronto, gdzie odpadł w półfinale z Agassim (2-6  0-6), oraz New Haven (porażka z Agassim 3-6  3-6). Był także ćwierćfinalistą Key Biscayne (przegrana z Jonasem Bjorkmanem 2-6  6-1  5-7) i Atlanty (przegrana z Magnusem Larssonem 3-6  6-3  2-6).

1996

Ostatni rok startów Wilandera przyniósł mu pożegnalny finał w karierze, wywalczony w Pinehurst, gdzie przegrał z Fernando Meligenim (4-6 2-6). W swoim jedynym starcie wielkoszlemowym – French Open - odpadł już w drugiej rundzie.



CIEKAWOSTKI:



  • Mats Wilander wygrał 3 z 4 turniejów "Wielkiego Szlema" w roku 1988 (Australian Open, Roland Garros i US Open)
  • Był on "numerem 1" światowego rankingu ATP w okresie: 12 września 1988 - 29 stycznia 1989.
    W pierwszej światowej dziesiątce utrzymywał się przez niecałe 9 lat (od 12 czerwca 1982 do 18 lutego 1990).
  • Od 1997 roku Wilander startuje w turniejach "Senior Tour" i gra bardzo dobrze (jego rywale to min. Connors i J.McEnroe)
  • W 1982 roku, w Pucharze Davisa, stoczył heroiczny i epicki mecz z Johnem McEnroe, przegrywając go jednak (7-9  2-6  17-15  6-3  6-8) po 6 godzinach i 39 minutach gry. W Pucharze Davisa bronił barw Szwecji do końca kariery
    Podczas turnieju w Rzymie w 1982 roku, gdzie Szwed osiągnął półfinał, prezenter telewizyjny nazywał Wilandera Amerykaninem. Niedługo później Mats wygrał Rolanda Garrosa i nikt już nie mylił jego narodowości.
  • W półfinale Rolanda Garrosa 1982, gdzie spotkał się z Clercem, przy piłce meczowej Wilander nie zgodził się z korzystną dla niego decyzją arbitra i poprosił o powtórzenie piłki. „Nie chcę wygrywać dzięki spornej piłce" - powiedział z wielką otwartością
  • Został wybrany sportowcem Szwecji w roku 1982

Filmy wideo:

Galeria zdjęć:



« powrót

Zobacz również:

Wasze komentarze:

wirtualna akademia tenisowa
więcej
reklama



 

kalendarz ATP
TERMIN
TURNIEJ
05.02-11.02

Open Sud de France

MONTPELLIER, FRANCE

05.02-11.02

ECUADOR OPEN

QUITO

05.02-12.02

Garanti Koza Sofia Open

Sofia

12.02-18.02

Argentina Open

BUENOS AIRES, ARGENTINA

więcej
wywiady
więcej
kalendarz WTA
TERMIN
TURNIEJ
12.02-18.02

Qatar Total Open 2018

Doha, Qatar

19.02-25.02

Dubai Duty Free Tennis Championships

Dubai, United Arab Emirates

19.02-25.02

Hungarian Ladies Open

Budapest, Hungary

26.02-04.03

Abierto Mexicano TELCEL presentado por HSBC

Acapulco, Mexico

więcej
partner strategiczny





Lider turystki tenisowej!
Sprawdź !

partnerzy:

© 2003 - 2013 tenisportal.com | Wszelkie prawa zastrzeżone. | Materiały na stronie są chronione prawem autorskim - kopiowanie zabronione.

X