Martina Hingis

  • Urodzona 30 września 1980 roku w Koszycach (Słowacja);
  • Pierwsze tenisowe kroki zaczęła stawiać w wieku 2 lat;
  • Status profesjonalny od 1994 roku;
  • Zakończenie kariery – 1 listopada 2007 rok;
  • W karierze juniorskiej była dwukrotną triumfatorką French Open, finalistką US Open i półfinalistką Wimbledonu.

 

1994 – 1995

 

W pierwszym roku profesjonalnej gry wzięła udział w trzech turniejach rangi WTA. W Zurychu odpadła w drugiej rundzie, natomiast w Filderstadt i Essen osiągnęła ćwierćfinały. W 1995 roku zadebiutowała w wielkoszlemowym Australian Open, gdzie dotarła do drugiej rundy. Etap wyżej odnotowała na kortach im. Rolanda Garrosa, ale już na trawie Wimbledonu nie przeszła przez swój mecz otwarcia. Podczas US Open pogromczynię spotkała dopiero w spotkaniu o ćwierćfinał. W Hamburgu znalazła się w finale, w którym uległa w meczu z Conchitą Martinez. Na koniec drugiego sezonu była na 16. pozycji w rankingu WTA.

 

1996

 

W Australian Open odnotowała ćwierćfinał, we French Open dotarła do trzeciej rundy, natomiast w Wimbledonie do czwartej. Największy dotychczas wielkoszlemowy sukces odniosła jednak podczas międzynarodowego czempionatu Stanów Zjednoczonych. Awansowała tu aż do półfinału, w którym uległa ówczesnej liderce rankingu – Steffi Graf. Wygrała turnieje w Filderstadt i Oakland. Finałowe spotkania zagrała w Rzymie i Zurychu. W światowym rankingu uplasowała się na 4. pozycji.

 

1997

 

W tym sezonie była praktycznie nie do pokonania. Triumfowała w trzech turniejach wielkoszlemowych: Australian Open, Wimbledonie i US Open. Walczyła również o mistrzostwo French Open, jednak przegrała decydujące spotkanie z Ivą Majoli. Ponadto wygrała w Sydney, Tokio, Paryżu, Miami, Hilton Head, Stanford, San Diego, Filderstadt i Filadelfii. 31 marca, po zwycięstwie na Florydzie, zyskała miano liderki rankingu WTA, którym cieszyła się nieprzerwanie już do końca roku.

 

1998

 

Bez większych problemów odniosła zwycięstwa w Indian Wells, Hamburgu i Rzymie, ale tylko w Australian Open udało jej się obronić wywalczony przed rokiem tytuł wielkoszlemowy. Podczas French Open i Wimbledonu dotarła do półfinałów, w których nie sprostała kolejno Monice Seles oraz Janie Novotnej. Na twardych kortach Flushing Meadows przegrała z kolei finałowy pojedynek z Lindsay Davenport. Za tę porażkę zrewanżowała się Amerykance wyrywając jej mistrzostwo w turnieju WTA Tour Championships. Na koniec sezonu musiała jednak uznać jej wyższość i w światowym rankingu uplasowała się na 2. miejscu.

 

1999


Pierwszym sukcesem, jaki odniosła w tym sezonie, był trzeci z kolei triumf w Australian Open, który zagwarantowała sobie pokonując w finale Amelie Mauresmo. Pojedynek rozstrzygający o mistrzostwie rozegrała również podczas US i French Open. W Nowym Jorku przegrała z Sereną Williams, a w Paryżu lepsza okazała się ostatecznie Steffi Graf. Mecz z Niemką został jednak uznany w głosowaniu widzów za najlepszy w dotychczasowej historii WTA. Z Wimbledonem niespodziewanie pożegnała się już w pierwszej rundzie. W tym samym roku wywalczyła jeszcze tytuły w Tokio, Hilton Head, Berlinie, San Diego, Toronto i Filderstadt oraz awansowała do finałów w Sydney, Zurychu i Filadelfii. Tę edycję Touru zamknęła, jako pierwsza „rakieta” globu.

 

2000


W zdobyciu czwartego z rzędu tytułu Australian Open przeszkodziła jej Lindsay Davenport, której uległa w finałowym spotkaniu. Podczas French Open i US Open osiągnęła półfinały, a w Wimbledonie dotarła do ćwierćfinału. Triumfowała w Tokio, Miami, Hamburgu, Hertogenbosch, Montrealu, Filderstadt, Zurychu, Moskwie a także w Nowym Jorku na WTA Tour Championships. Finały odnotowała jeszcze w Indian Wells i Filadelfii. Na koniec sezonu ponownie została „numerem 1” wśród tenisistek.

 

2001

 

Po raz piąty z rzędu znalazła się w finale Australian Open. W meczu o tytuł nie sprostała jednak Jennifer Capriati. Na French Open ponownie uległa Amerykance, tym razem w półfinale. Na kortach Wimbledonu nieoczekiwanie przegrała już pierwsze spotkanie. Podczas US Open dotarła do półfinału, w którym musiała uznać wyższość Sereny Williams. W tym sezonie triumfowała trzy razy: w Sydney, Dausze i Dubaju. Ponadto finały osiągnęła w Tokio i Charleston. Podczas meczu półfinałowego z Lindsay Davenport w Filderstadt doznała kontuzji, która uniemożliwiła jej dalszą grę i udział w kolejnych turniejach. To również spowodowało spadek na 4. pozycję w rankingu.

 

2002


Triumfowała w Sydney i Tokio. Podczas Australian Open kolejny raz osiągnęła finał, jednak tak jak przed rokiem, przegrała mecz z Jennifer Capriati. W maju, ze względu na kontuzję, przeszła następną operację, co wykluczyło ją ze startów na znaczną część sezonu. Wróciła na korty w sierpniu. W międzynarodowym czempionacie Stanów Zjednoczonych odpadła już w czwartej rundzie. Po raz ostatni w tym roku, fani widzieli ją w akcji podczas rozgrywek w Filderstadt. Na koniec sezonu zamykała pierwszą dziesiątkę rankingu WTA.

 

2003 – 2005

 

Starty miała wznowić wiosną 2003 roku. Zamiast tego ogłosiła jednak, że kończy karierę sportową. Okazjonalnie komentowała rozgrywki tenisowe, a także poświęcała się działalności charytatywnej. W tym celu wystąpiła w turnieju PTT Pattaya Open. Mimo przegranej w pierwszej rundzie, postanowiła powrócić do Touru WTA.

 

2006

 

Rywalizację rozpoczęła w Gold Coast, gdzie dotarła do półfinału. Podczas Australian i French Open osiągnęła ćwierćfinały, a w Wimbledonie oraz US Open - kolejno trzecią i drugą rundę. Odniosła dwa zwycięstwa: w Rzymie i Kalkucie. Finały odnotowała również w Tokio i Montrealu. Awansowała na 7. miejsce w rankingu.

 

2007

 

W tym sezonie wygrała w Tokio. W Australian Open osiągnęła ćwierćfinał, a na Wimbledonie i US Open odnotowała trzecie rundy. Do finału dotarła w Gold Coast, jednak przegrała mecz z Dinarą Safiną. W pozostałych imprezach najdalej uplasowała się w ćwierćfinale. Turniej w Pekinie, w którym odpadła w drugiej rundzie, był jej ostatnim występem w karierze. Decyzję o przejściu na emeryturę ogłosiła 1 listopada. Jej powodem były przede wszystkim liczne kontuzje, a także zarzuty o stosowanie niedozwolonych środków podczas wimbledońskich rozgrywek.

 

CIEKAWOSTKI

 

  • W 1995 roku otrzymała nagrodę za debiut roku WTA.
  • Była liderką rankingu WTA przez 209 tygodni, co daje jej czwarty wynik w historii.
  • Osiągała liczne sukcesy również w grze podwójnej. Łącznie wygrała 37 turniejów deblowych, w tym 9 wielkoszlemowych. Od 1999 roku, kiedy nawiązała współpracę z Anną Kurnikową. W parze z rosyjską tenisistką triumfowała 11 razy.

 

W trakcie trzynastu lat profesjonalnej kariery, Hingis wygrała czterdzieści trzy turnieje w grze pojedynczej, trzydzieści siedem w grze podwójnej i jeden w grze mieszanej. W 1998 roku ustanowiła Klasycznego Wielkiego Szlema w grze podwójnej. W 1997 roku zdobyła indywidualnie Małego Szlema, odpadając jedynie w finale Rolanda Garrosa.

Filmy wideo:

Galeria zdjęć:



« powrót

Zobacz również:

Wasze komentarze:

wirtualna akademia tenisowa
więcej
reklama



 

kalendarz ATP
TERMIN
TURNIEJ
05.02-11.02

Open Sud de France

MONTPELLIER, FRANCE

05.02-11.02

ECUADOR OPEN

QUITO

05.02-12.02

Garanti Koza Sofia Open

Sofia

12.02-18.02

Argentina Open

BUENOS AIRES, ARGENTINA

więcej
wywiady
więcej
kalendarz WTA
TERMIN
TURNIEJ
12.02-18.02

Qatar Total Open 2018

Doha, Qatar

19.02-25.02

Dubai Duty Free Tennis Championships

Dubai, United Arab Emirates

19.02-25.02

Hungarian Ladies Open

Budapest, Hungary

26.02-04.03

Abierto Mexicano TELCEL presentado por HSBC

Acapulco, Mexico

więcej
partner strategiczny





Lider turystki tenisowej!
Sprawdź !

partnerzy:

© 2003 - 2013 tenisportal.com | Wszelkie prawa zastrzeżone. | Materiały na stronie są chronione prawem autorskim - kopiowanie zabronione.

X