Jimmy Connors

  • Urodzony 2 września 1952 roku w East St. Louis (Stany Zjednoczone), gdzie również obecnie mieszka
  • Status profesjonalny od 1972 roku
  • Zakończenie kariery - 1996 rok
  • Tenisem zajął się za namową matki Glorii (z domu Thompson) oraz babki Berthy - wielkiej pasjonatki i miłośniczki tej dyscypliny sportu.
  • Świetnym tenisistą mógł zostać również John - brat Jimmiego - ale on wolał inne życie.

 

1966


W 1966 roku po raz pierwszy uczestniczył w mistrzostwach USA młodzików do lat 14 - jego rywale to min. Brian Gottfried, Sandy Mayer i Harold Solomon, z którymi będzie spotykał się w grach seniorskich jeszcze wielokrotnie. W amerykańskim turnieju 14-latków na mączce dotarł do ćwierćfinału, w którym lepiej od niego zaprezentował się Mayer. Rok później awansował do ćwierćfinale turnieju kadetów, gdzie jego rywalem był Eddie Dibbs, oraz półfinału mistrzostw halowych, w którym zmierzył się z Dickiem Stocktonem.

1968

 

Rok 1968 przyniósł Connorsowi pierwsze tytuły: został mistrzem gry pojedynczej i podwójnej w hali oraz najlepszym zawodnikiem, singlowym i deblowym, imprezy rozgrywanej na cemencie. Już wtedy był wyjątkowo dobrym juniorem, ale Roscoe Tanner, Solomon, Dibbs, Gottfried, Stockton byli lepsi. Jimmy musiał zwiększyć dawki treningowe z Segurą i Gonzalesem.

 

1970


Connors przestał być juniorem w roku 1970. Pożegnał się z tą kategorią po wygraniu juniorskich mistrzostw USA na cemencie. W swoim pierwszym dużym seniorskim turnieju - US Open - odpadł już w I rundzie, kiedy przegrał pojedynek z Markiem Coxem.

1971


W sezonie '71, Jimmy wygrał uniwersyteckie mistrzostwa USA. Doszedł też do finałów w Grove City oraz Los Angeles. Odpadł jednak już po pierwszej rundzie Wimbledonu oraz drugiej US Open.

1972


Rok 1972 był udany dla 20-letniego Amerykanina. Najpierw osiągnął finał w Towson, a następnie wygrał swój pierwszy turniej w karierze – imprezę rozgrywaną w Jacksonville. Triumfował również w zawodach w Roanoke. Przygodę z Roland Garros zakończył już po drugiej rundzie. Przegrał wówczas z Sololmonem, który pokonał go przy rezultacie 6-4  7-5  6-1. Później jednak Connors wygrał turniej w Queens Clubie oraz awansował do ćwierćfinału Wimbledonu, gdzie po drodze pokonał Roberta Hewitta, Nicholasa Kalogeropoulosa, Adriano Panattę i Francoisa Jauffreta, a przegrał z Ilie Nastasem. Na kortach twardych wygrał trzy turnieje (min. Cincinnati - finał z Guillermo Vilasem), ale odpadł w pierwszej rundzie US Open, gdzie uległ Tomowi Gormanowi. Zakwalifikował się także do turnieju Masters, gdzie przegrał dopiero w półfinale.

1973


Sezon '73 rozpoczął nie najlepszą grą – m.in. porażkami w Rzymie i pierwszej rundzie Rolanda Garrosa. Rozkręcił się dopiero w połowie sezonu, kiedy zapisał na swoim koncie ćwierćfinał Wimbledonu, ćwierćfinał US Open, wygraną w  Bostonie, Columbusie, Los Angeles, Quebecu i Johannesburgu. W Masters ponownie dotarł do półfinału, gdzie przegrał z Nastasem.

1974


Największe sukcesy Jimmiego Connorsa przypadają na rok 1974. "Jimbo" wygrał wtedy Australian Open. W półfinale pokonał Johna Alexandra 7-6  6-4  6-4 , a w finale Phila Denta 7-6  6-4  4-6  6-3. Triumfował również w Wimbledonie, gdzie w półfinale zaprezentował się lepiej niż Dick Stockton, a w finale niż Ken Rosewall. Następnie zwyciężył w Los Angeles oraz US Open. W finale ponownie zmiażdżył Rosewalla (6-1 6-0 6-1).

1975


W sezonie '75 Jimmy doszedł do wszystkich finałów turniejów wielkoszlemowych, które wygrał w 1974, ale nie obronił żadnego tytułu. W Melbourne pokonał go John Newcombe (7-5  3-6  6-4  7-5), w Wimbledonie Arthur Ashe (6-1  6-1  5-7  6-4), a w US Open Mauel Orantes (6-4 6-3 6-3).

1976


- Gdy dotrę do Wimbledonu, będzie tam 127 przegranych i jeden zwycięzca - Jimmy Connors -  zapowiedział „Jimbo” w roku 1976. Odpadał tam jednak już w ćwierćfinale po słabej grze z Tannerem (4-6 2-6 6-7). Mimo to wygrał aż 11 innych turniejów: w Birmingham, Filadelfii, Hampton, Palm Springs, Denver, Las Vegas, Waszyngtonie, North Conway, Indianapolis, US Open i Wembley. W finale Otwartych Mistrzostw USA pokonał Bjorna Borga (6-4 3-6 7-6 6-4).

1977


W sezonie '77 dotarł do finałów Wimbledonu (przegrał z Borgiem 6-3  2-6  1-6  7-5  4-6) oraz US Open (porażka z Vilasem 6-2  3-6  6-7  0-6). Wygrał natomiast Mastersa (z Borgiem 6-4  1-6  6-4) oraz turniej WCT (ze Stocktonem 6-7  6-1  6-4  6-3).

1978


W roku 1978 triumfował w Birmingham, Filadelfii, Denver, Memphis, Rotterdamie, Waszyngtonie, Indianapolis, Stowe, US Open oraz Sydney. W finale US Open znów ograł Bjorna Borga (6-4 6-2 6-2). W wimbledońskim finale zwycięstwo należało do Szweda  (6-2  6-2  6-3).

1979


Rok później wygrał w Birmingham, Filadelfii, Memphis, Tulsie, Indianapolis, Stowe i Hongkongu. Po raz pierwszy od 1974 roku nie doszedł do finału żadnego z czterech największych turniejów na świecie. Przegrał półfinały Rolanda Garrosa (z Victorem Peccim 5-7  4-6  7-5  3-6), Wimbledonu (z Borgiem 2-6  3-6  2-6) i US Open (z Johnem McEnroe 3-6  3-6  5-7).

1980


Następny sezon ('80) przyniósł Connorsowi kolejny półfinał Rolanda Garrosa (porażka z Vitasem Gerulaitisem 1-6  6-3  7-6  2-6  4-6), Wimbledonu (przegrana z McEnroe 3-6  6-3  3-6  4-6) oraz US Open (kolejna porażka z McEnroe 4-6  7-5  6-0  3-6  6-7). Wygrał turnieje w Birmingham, Filadelfii (po raz czwarty), North Conway, WCT (z McEnroe 2-6  7-6  6-1  6-2), Guangzhou oraz Tokio.

1981


Sezon '81 przyniósł Jimmiemu ćwierćfinał French Open (przegrana z Jose Luisem Clercem 6-4  2-6  6-4  5-7  0-6), półfinał Wimbledonu (porażka z Borgiem 6-0  6-4  3-6  0-6  4-6) i US Open (po raz kolejny wygrywa, przy rezultacie 6-2  7-5  6-4, Borg). "Jimbo" zwyciężył w turniejach w La Quincie, Brukseli, Rotterdamie i Wembley. Wydawało się, że Connors powoli straci pozycję w "wielkiej trójce", gdyż pojawili się nowi, obiecujący i utalentowani zawodnicy np. Lendl czy Clerc. Nie można było też zapominać o Vilasie, Gerulaitisie czy Tannerze.

1982


"Jimbo" pokazał klasę w roku 1982, kiedy to wygrał Wimbledon (z McEnroe 3-6 6-3 6-7 7-6 6-4). W Otwartych Mistrzostwach Stanów Zjednoczonych pozbawił złudzeń "Ivana Groźnego" i pokonał go w czterech setach (6-3  6-2  4-6  6-4). Oprócz Wimbledonu i US Open był też w ćwierćfinale French Open oraz wygrał jeszcze pięć innych turniejów: w Monterrey, Los Angeles, Las Vegas, Queen’s Clubie(z McEnroe 7-5  6-3) oraz Columbusie. Na zakończenie roku plasował się na drugim miejscu klasyfikacji ATP.

1983


W 1983 roku Connors utrzymywał dobrą formę z poprzedniego sezonu. Wygrał w Memphis, Las Vegas i Queen’s Clubie (6-3  6-3 w finale z McEnroe). Obronił tytuł w US Open (po finałowym zwycięstwie nad Lendlem 6-3  6-7  7-5  6-0). Odpadł nieoczekiwanie już w 1/8 finału w Wimbledonie, nie mogąc sobie poradzić ze znakomitym serwisem Kevina Currena. Przegrał ten mecz w czterech setach. Był także w ćwierćfinale Rolanda Garrosa. Na koniec sezonu stał na czele klasyfikacji ATP.

1984


Sezon '84 był udany w wykonaniu 32-letniego Connorsa. Osiągnął finał w Wimbledonie (pokonał w półfinale Lendla, w finale przegrał 1-6  1-6  2-6 z McEnroe), we French Open odpadł w walce o finał znów z McEnroe (5-7 1-6 2-6), a w US Open ponownie przegrał z Johnem (4-6  6-4  5-7  6-4  3-6). Wygrał zaś zawody w Memphis, La Quincie, Boca West oraz Los Angeles (finał z Eliotem Teltscherem 6-4  4-6  6-4). Był też w finale turnieju WCT (porażka z McEnroe 1-6  2-6  3-6).

1985


Następny rok przyniósł Connorsowi półfinał Rolanda Garrosa (przegrana z Lendlem 2-6  3-6  1-6). W Wimbledonie w tej fazie turnieju znów przegrał z Currenem (2-6  2-6  1-6), a w półfinałowej grze w US Open uległ Lendlowi w trzech prostych setach (2-6  3-6  5-7). Nie wygrał wtedy żadnego turnieju.

1986


W roku 1986 znów nie zdobył ani jednego tytułu mistrzowskiego, ale dotarł do finału dużego turnieju w Cincinnati (porażka z Matsem Wilanderem 4-6 1-6). Zawiódł natomiast w zawodach Wielkiego Szlema - odpadł po pierwszej grze w Wimbledonie oraz trzeciej w US Open. Osiągnął natomiast finał w Queen’s Clubie (4-6  1-2  i krecz z Timem Mayottem).

 

1987

 

Następny sezon pokazał, że Jimmy nadal jest wspaniałym zawodnikiem. Doszedł do ćwierćfinału Rolanda Garrosa oraz półfinałów Wimbledonu (porażka 4-6  4-6  1-6 z Patem Cashem) i US Open (przegrana 4-6  2-6  2-6 z Lendlem). Na trawie doszedł po raz drugi z rzędu do finału w Queen’s Clubie (porażka z Beckerem 7-6  3-6  4-6).

1988


Sezon 1988 przerwał złą passę Connorsa. Wówczas wygrał turniej w Waszyngtonie (finał z Gomezem 6-1  6-4). Następnie zwyciężył w Tuluzie, osiągnął finały w Key Biscayne (porażka z Wilanderem 4-6  6-4  6-4  4-6  4-6) oraz Mediolanie. Dotarł do 1/8 finału Wimbledonu oraz ćwierćfinału US Open, gdzie zaciekle walczył z młodszym o 18 lat Andre Agassim, ale ostatecznie nie dał mu rady i przegrał 2-6 6-7 1-6.

1989


W sezonie '89 wygrał w Tuluzie (finał z McEnroe i triumf 6-3  6-3) oraz Tel Avivie (z Giladem Bloomem 2-6  6-2  6-1). Odpadł w drugiej rundzie French Open i Wimbledonu. W US Open nic nie robił sobie z młodszych rywali i odpadł dopiero w ćwierćfinale (znów z Agassim, ale tym razem w pięciu setach: 1-6  6-4  6-0  3-6  4-6).

1991


Connors w sezonie '91 odpadł w trzeciej rundzie Rolanda Garrosa i Wimbledonu. W US Open wystąpił z dziką kartą (przed turniejem był 174. w rankingu ATP) i, w wieku 39 lat, dotarł aż do półfinału. W drodze do tego etapu pokonał Patricka McEnroe, Michiela Schapersa, Novacka, Aarona Kricksteina i Paula Haarhuisa. W walce o finał przegrał z Jimem Courierem 3-6  3-6  2-6. W trzeciej rundzie French Open, podczas meczu z Changiem, został zmuszony do przerwania pojedynku. Siły odmówiły mu posłuszeństwa.

1992


W następnym roku 40-letni Connors odpadł w I rundzie Roland Garros i Wimbledonu. US Open zakończył w drugiej rundzie. Miał jednak kilka dobrych występów na amerykańskich kortach jak np.: półfinał Memphis, ćwierćfinały Los Angeles, Indianapolis, Atlanty, i trzecią rundę Key Biscayne.

1993


W 1993 roku zakończył karierę w wieku 41 lat. Wprawdzie w latach 1994-96 startował jeszcze w kilku turniejach, ale raczej była to gra pokazowa, a nie profesjonalna. Po ostatnim turnieju rozegranym w karierze (Atlanta`96, gdzie odpadł w pierwszej rundzie) definitywnie zszedł z kortu.

Jimmy Connors to przykład znakomitego tenisisty, który potrafił utrzymywać się w światowej czołówce bardzo długo, co udawało mu się przez 17 lat (we Flushing Meadows był rozstawiany w latach 1972-89). Pokazał on również, że w późnym wieku można osiągać jeszcze wspaniałe sukcesy.

Filmy wideo:

Galeria zdjęć:



« powrót

Zobacz również:

Wasze komentarze:

wirtualna akademia tenisowa
więcej
reklama



Sponsor portalu: FEBAR - Wynajem Namiotów imprezowych

kalendarz ATP
TERMIN
TURNIEJ
05.02-11.02

Open Sud de France

MONTPELLIER, FRANCE

05.02-11.02

ECUADOR OPEN

QUITO

05.02-12.02

Garanti Koza Sofia Open

Sofia

12.02-18.02

Argentina Open

BUENOS AIRES, ARGENTINA

więcej
wywiady
więcej
kalendarz WTA
TERMIN
TURNIEJ
12.02-18.02

Qatar Total Open 2018

Doha, Qatar

19.02-25.02

Dubai Duty Free Tennis Championships

Dubai, United Arab Emirates

19.02-25.02

Hungarian Ladies Open

Budapest, Hungary

26.02-04.03

Abierto Mexicano TELCEL presentado por HSBC

Acapulco, Mexico

więcej
partner strategiczny





Lider turystki tenisowej!
Sprawdź !

partnerzy:

© 2003 - 2013 tenisportal.com | Wszelkie prawa zastrzeżone. | Materiały na stronie są chronione prawem autorskim - kopiowanie zabronione.

X