Roger Federer

  • Urodzony 8 sierpnia 1981 roku w Bazylei (Szwajcaria)
  • Zaczął grać w wieku 8 lat
  • Status profesjonalny od 1998 roku

 

1998 – 1999

 

W swoim pierwszym zawodowym sezonie Roger Federer grał głównie w ojczystej Szwajcarii, niestety z marnym skutkiem. Jedyne większe osiągnięcie to ćwierćfinał w turnieju w Toulouse we Francji. W sezonie ‘99 osiągnął ćwierćfinał w trakcie turnieju w Marsylii, Rotterdamie i Bazylei. Dotarł także do półfinału turnieju w Wiedniu. Niestety Roger Federer bardzo słabo spisywał się w turniejach wielkoszlemowych, jednak były to dopiero jego pierwsze występy na imprezach tej rangi.

2000

 

Postępy Rogera Federera zaowocowały coraz lepszymi wynikami. W zasadzie mógł być już spokojny o swój byt w gronie „prawdziwych zawodowców”. Zanotował dwa ćwierćfinały (Londyn, Halle), dwa półfinały (Kopenhaga, Wiedeń) oraz dwa finały (Marsylia, Bazylea). Roger Federer sprawił duży zawód swoim sympatykom nie wygrywając w żadnym turnieju. Za to spisywał się zupełnie dobrze (poza Wimbledonem) w turniejach wielkoszlemowych: na Australian Open doszedł do trzeciej rundy, na kortach Rolanda Garrosa do czwartej, natomiast podczas US Open, tak jak w Australii, dotarł do trzeciej rundy.


2001

 

Podczas Australian Open dotarł do trzeciej rundy, gdzie przegrał z późniejszym finalistą. W Miami odniósł zwycięstwo w swoim pierwszym zawodowym turnieju ATP. Na kortach Rolanda Garrosa, po raz pierwszy w karierze doszedł do ćwierćfinału w turnieju wielkoszlemowym. To samo udało mu się osiągnąć podczas Wimbledonu. Rundę wcześniej tego turnieju pokonał samego Pete’a Samprasa. Tym samym w Federerze zaczęto upatrywać następcę amerykańskiego tenisisty. Sezon zakończył na 12. miejscu w rankingu.

2002

 

Federer wspaniale rozpoczął sezon – udało mu się dotrzeć do czwartej rundy Australian Open. Na turnieju w Miami zagrał swój pierwszy finał w imprezie z serii Masters, a w Hamburgu odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w zawodach tej rangi. Niestety udział zarówno na French Open jak i Wimbledonie zakończył się dla Federera już w pierwszej rundzie. W US Open, podobnie jak w Australii, dotarł do czwartej rundy. W rankingu ATP osiągnął 6. pozycję.

2003

 

Sezon rozpoczął dotarciem do czwartej rundy w Australian Open. Po wygranych turniejach w Dubaju, Marsylii i Monachium, przegrał już w pierwszej rundzie French Open. Potem przyszły jednak sukcesy na kortach trawiastych – wygrana w Halle i wielki finał na Wimbledonie, gdzie odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w wielkoszlemowym turnieju. W US Open, tak jak w poprzednim sezonie, udało mu się dotrzeć do czwartej rundy.


2004

 

W tym roku Federer zaliczył jeden z najlepszych sezonów w erze Open. Rozpoczął wygraną w Australian Open. Obronił również tytuł na kortach Wimbledonu, w finale pokonując Roddicka, a następnie triumfował na US Open. Słabiej wypadł jedynie w trakcie French Open, gdzie odpadł już w trzeciej rundzie. Sezon zakończył na 1. miejscu w rankingu ATP.

2005

 

Na początku tego sezonu nie udało mu się obronić tytułu wywalczonego przed rokiem podczas Australian Open. Z kolei na French Open odpadł, po przegranym pojedynku z Nadalem,  w półfinale. Na kortach Wimbledonu odniósł kolejne zwycięstwo. W Nowym Jorku również zaprezentował świetną formę i obronił tytuł US Open wywalczony w poprzednim roku. Na koniec sezonu był zdecydowanym liderem rankingu ATP.


2006

 

W tym sezonie Szwajcar trzykrotnie triumfował w Wielkim Szlemie: w Australian Open, Wimbledonie i US Open. Był również najlepszy w imprezach Masters Series w Indian Wells, Miami, Montrealu i Madrycie, wygrał także turnieje ATP w Bazylei, Dausze, Halle i Tokio, a podczas Masters Cup w Szanghaju nie przegrał ani jednego meczu.

 

2007

 

Podczas Australian Open pokazał wielki poziom – wygrał cały turniej i nie stracił ani jednego seta. W tym sezonie Federer miał jednak kilka słabszych momentów np. przegrany finał z Rafaelem Nadalem w Monte Carlo. W Hamburgu udało mu się zwyciężyć z Nadalem, jednak już we French Open uległ mu ponownie. To nie przeszkodziło mu w udowodnieniu, że w dalszym ciągu gra na poziomie nieosiągalnym dla innych, o czym świadczył chociażby owocny dla niego turniej na kortach Wimbledonu, gdzie finał, w którym spotkał się z Rafaelem Nadalem, okazał się prawdziwym widowiskiem. Następnie wygrał turniej w Cincinnati, a później US Open, pokonując w finale Novaka Dokovica. Po zakończonym sezonie wziął udział w pokazowych meczach z Petem Samprasem, w których odniósł zwycięstwo w dwóch z trzech meczów.

 

2008

 

W pierwszej części sezonu Federer nie wygrał żadnego turnieju. Dopiero w Estoril odnotował inauguracyjne zwycięstwo, by jednak już w Monte Carlo ulec w finale Rafaelowi Nadalowi. Potem przyszły porażki w Rzymie i Hamburgu, a najdotkliwszą z nich odniósł na French Open, przegrywając ponownie z Nadalem. Turniej w Halle wygrał bez utraty seta, następnie w tym samym wielkim stylu doszedł do finału Wimbledonu. Mecz finałowy, podczas którego Nadal przerwał serię zwycięstw Federera na trawiastych kortach Wimbledonu, został okrzyknięty meczem wszech czasów. Dopiero podczas US Open odniósł pierwsze zwycięstwo wielkoszlemowe w tym nieudanym dla Federera sezonie.

 

2009


Po raz pierwszy poniósł porażkę w finale Australian Open, gdzie kolejny raz przegrał z Rafaelem Nadalem. Pierwszy znaczący sukces w tym sezonie odniósł w Madrycie, pokonując w finale Nadala. Potem przyszły sukcesy odniesione na French Open i kortach Wimbledonu. Dzięki zwycięstwu w Londynie ponownie awansował na 1. miejsce w rankingu ATP. W ostatnim turnieju wielkoszlemowym tego sezonu Federer uległ jednak w finale. Była to jego pierwsza porażka na US Open od 2003 roku.

 

2010

 

Mimo ciężkiego pojedynku na rozpoczęcie Australian Open, Federer spotkał się w finale z Andym Murrayem. Po raz szesnasty wygrał turniej Wielkiego Szlema, wyrównując tym samym rekord Agassiego w liczbie zwycięstw w Melbourne. Na turnieju rozgrywanym w Paryżu, Federer bez straty seta dotarł do ćwierćfinału, gdzie nieoczekiwanie uległ Robinowi Soderlingowi. Tym samym pierwszy raz od French Open w 2004 roku nie udało mu się dojść do półfinału turnieju wielkoszlemowego. Równie niespodziewanie rozpoczął się turniej na Wimbledonie, z którego odpadł już w ćwierćfinale. Triumfował natomiast w Cincinnati i zdobył tym samym 63. tytułu w karierze. W ostatnim wielkoszlemowym turnieju tego sezonu, po osiągnięciu półfinału bez straty seta, przegrał po emocjonującym spotkaniu z Djokovicem.

 

2011


Nowy sezon Federer rozpoczął od triumfu wywalczonego w Dausze i półfinału Australian Open, w którym uległ Novakovi Djokovicowi. Serb stanął na jego drodze po sukces również w półfinale imprezy w  Indian Wells. W Miami natomiast lepszy od niego, także w pojedynku o finał, okazał się Rafael Nadal. Przed French Open dotarł jeszcze do ćwierćfinału turnieju w Monte Carlo, półfinału w Madrycie i 1/8 finału w Rzymie. W Paryżu doszedł aż do finału, jednak uległ w nim Nadalowi (5-7  6-7  7-5  1-6). W wielkoszlemowym Wimbledonie lepiej od niego, w ćwierćfinale, zaprezentował się Jo-Wilfried Tsonga (3-6  6-7  6-4  6-4  6-4). Francuz wygrał z nim również w trzeciej rundzie sierpniowego czempionatu w Montrealu. Podczas US Open dotarł do półfinału i kolejny raz uległ w nim Novakovi Djokovicowi (7-6  6-4  3-6  2-6  5-7). Jesienią Szwajcar zapisał na swoim koncie tytuły mistrzowskie imprez w Bazylei, Paryżu oraz podczas turnieju ATP World Tour Finals w Londynie.

 

2012

 

 

Nowy sezon Szwajcar rozpoczął od turnieju w Ad-Dausze, gdzie zanotował półfinał. Pojedynek o awans do finału z Francuzem Jo-Wilfriedem Tsongą poddał walkowerem z powodu urazu pleców. Kolejny półfinał zapisał na swoim koncie podczas wielkoszlemowego Australian Open. Tym razem lepiej od niego zaprezentował się Hiszpan Rafael Nadal, który przerwał w ten sposób serię dwudziestu pięciu wygranych meczów Rogera z rzędu. W lutym Federer zgarnął pierwszy tytuł w roku, wywalczony w Rotterdamie. W finale poradził sobie z Argentyńczykiem Juanem Martinem del Potro. Po następne trofeum sięgnął w marcowym czempionacie w Dubaju. Tym razem pokonał Szkota Andy'ego Murraya. Jeszcze w tym samym miesiącu okazał się najlepszym zawodnikiem Mastersa w Indian Wells – czwarty raz z rzędu. Wielokrotny mistrz wielkoszlemowy wygrał również majowe zawody w Madrycie, a w Rzymie zameldował się w półfinale. Do tego samego etapu dotarł na French Open. Promocję do ostatecznego starcia odebrał mu Serb Novak Djokovic. W części sezonu na kortach trawiastych, Szwajcar wystąpił w turnieju Gerry Weber Open, rozgrywanym w niemieckim Halle. W finale musiał jednak uznać wyższość reprezentanta gospodarzy Tommy'ego Haasa. Największym tegorocznym sukcesem tenisisty z Bazylei był niewątpliwie wielkoszlemowy Wimbledon, na którym zdobył swój siedemnasty tytuł tej rangi. W decydującej bitwie w Londynie poradził sobie, ponownie w tym roku, z Murrayem. Osiągnięcie to pozwoliło mu wrócić na szczyt notowania ATP. W lipcu Roger wystartował w londyńskich Igrzyskach Olimpijskich. Dotarł w nich aż do finału, w którym jednak uległ najlepszemu zawodnikowi Wielkiej Brytanii. Andy wykorzystał w ten sposób okazję na rewanż za finał Wimbledonu. Przed występem na wielkoszlemowym US Open, Szwajcar zgarnął jeszcze tytuł mistrzowski (piąty w karierze) imprezy rozgrywanej w Cincinnati. W Nowym Jorku zdołał dotrzeć jednak zaledwie do ćwierćfinału, co można było zaliczyć do jednej z sensacji zawodów. Uległ on w nim Czechowi Tomasowi Berdychowi. Przed końcem roku Federer nie wygrał już żadnego turnieju. Osiągnął natomiast półfinał Mastersa w Szanghaju oraz finały swojego rodzinnego czempionatu w Bazylei i imprezy ATP World Tour Finals. Ostatecznie uplasował się na drugiej lokacie zestawienia ATP.

 

2013

 

Federer zrezygnował z australijskich turniejów poprzedzających wielkoszlemowy Australian Open. Jego pierwszym występem w sezonie była gra właśnie w Melbourne Park. Przez pierwsze rundy przedostawał się z łatwością, nie tracąc setów. Dopiero w ćwierćfinale wyżej poprzeczkę postawił Jo-Wilfried Tsonga. Szwajcar pokonał Francuza dopiero po pięciosetowej kilkugodzinnej potyczce. W meczu o finał również w pięciu partiach uległ Andy’emu Murrayowi.

 

Reprezentant Helwetii przed rozpoczęciem sezonu na kortach ziemnych rozegrał jeszcze 3 turnieje na nawierzchni twardej, lecz jego wyniki nie były zadowalające. W ćwierćfinale imprezy w Rotterdamie zaskakująco łatwo został ograny przez Juliena Benneteau. W Dubaju zagrał o finał z Tomasem Berdychem, jednak tym razem Czech okazał się lepszy od swojego znacznie bardziej utytułowanego rywala. W Indian Wells przegrał z późniejszym zwycięzcą turnieju – Rafaelem Nadalem.

 

Na mączce, która nie jest ulubioną nawierzchnią Federera, również nie się nie wyróżniał. Jedynie dobry występ zaliczył w Rzymie, gdzie dopiero w finale drugi raz w sezonie został ograny przez Nadala. Roger rozczarował także podczas Rolanda Garrosa, a rewanż na nim wziął Tsonga, który po porażce ze Szwajcarem w Australian Open, w ćwierćfinale tym razem okazał się lepszy.

 

Jedynym wygranym turniejem przez tenisistę z Bazylei w 2013 roku były zawody na kortach trawiastych w niemieckim Halle. Tam Roger w drodze po końcowe zwycięstwo pokonał m.in. Tommy’ego Haasa i Michaiła Jużnego w meczu o tytuł. W Wimbledonie sensacyjnie odpadł już w 2. rundzie. Jego pogromcą okazał się sklasyfikowany wówczas na 116. miejscu w rankingu Ukrainiec Sergiy Stakohovsky.

 

Po kompromitacji na londyńskich kortach w All England Club, zdecydował się na występ w dodatkowych turniejach. Najpierw zagrał w Hamburgu, gdzie jako murowany faworyt doszedł tylko do półfinału. Nieoczekiwanie przegrał z kolejnym zawodnikiem drugiej setki klasyfikacji ATP – Frederico Delbonisem. Po niepowodzeniu w Hamburgu Federer chciał zatrzeć złe występy w turnieju rangi ATP 250 w Gstaad. Tam po raz kolejny zaliczył wpadkę – w swoim pierwszym występie poległ z Niemcem Danielem Brandsem.

 

Federer w przygotowaniach do US Open opuścił Mastersa w Montrealu. Zagrał natomiast w Cincinnati, ale tam po raz kolejny napotkał na Nadala, który ponownie był dla Szwajcara nie do przejścia. W US Open zagrał poniżej oczekiwań – po łatwych pierwszych 3 rundach, w grze o ćwierćfinał po trzech setach przegrał z Tommym Robredo.

 

Po porażce w US Open oraz w 3. rundzie Mastersa w Szanghaju, Federer wciąż nie był pewny występu w ATP World Tour Finals w Londynie. Dwóch kolejnych imprez przed finałami ATP wprawdzie nie wygrał, ale zdobył wystarczającą liczbę punktów, by wywalczyć sobie prawo do gry w O2 Arenie. W swojej rodzinnej Bazylei doszedł do finału (porażka z Juanem Martinem del Potro). W paryskiej hali Bercy natomiast zagrał w półfinale (porażka z Novakiem Djokovicem).

 

W Londynie trafił do „grupy śmierci”. Jego rywalami byli Richard Gasquet, Juan Martin del Potro i Novak Djokovic. Przegrał jedynie z tym ostatnim, co oznaczało, że Roger awansował do półfinału z 2. miejsca. W pojedynku o finał znów musiał uznać wyższość Rafaela Nadala.

 

2014

 

Utytułowany Szwajcar przed rozpoczęciem sezonu nawiązał współpracę ze zwycięzcą turniejów wielkoszlemowych, Stefanem Edbergiem. W pierwszym swoim starcie w 2014 roku bazylejczyk osiągnął finał. Lepszy od niego w decydującej rozgrywce w Brisbane okazał się Lleyton Hewitt. W pierwszej lewie Wielkiego Szlema Szwajcar został zatrzymany w półfinale przez Rafaela Nadala. Tytuł na kortach w Melbourne wywalczył rodak Federera, Stan Wawrinka. W ten sposób Roger stracił miano pierwszej rakiety kraju.

 

W lutym Helwet w przekonującym stylu sięgnął po tytuł w Dubaju. W drodze po wiktorię pokonał, m.in. w półfinale Novaka Djokovicia. W finale po trzysetowej batalii pokonał Tomasa Berdycha. W marcu 17-krotny mistrz turniejów wielkoszlemowych osiągnął finał imprezy rangi Masters 1000 w Idnian Wells. Tym razem przegrał jednak z Djokoviciem i musiał sie zadowolić punktami za wywalczenie drugiego miejsca. W Miami w turnieju podobnej rangi Helwet odpadł już w ćwierćfinale. Jego pogromcą okazał się Kei Nishikori.

 

Początek walki na kortach ziemnych rozpoczął się dla Federera finałem w Monte Carlo. Ponownie Szwajcar pokonał swojego odwiecznego rywala w półfinale Novaka Djokovicia, ale w meczu o tytuł nie zdołał zatrzymać swojego rodaka Stana Wawrinkę. Następnie Fede zagrał bez powodzenia w Rzymie (porażka w 2. rundzie z Jeremym Chardym). W drugiej lewie Wielkiego Szlema, na kortach Rolanda Garrosa, słynny bazylejczyk nieoczekiwanie odpadł już w 4. fazie zawodów po porażce z nieobliczalnym Łotyszem Ernestsem Gulbisem.

 

Okres na trawie Federer rozpoczął od zwycięstwa w zawodach w Halle. W finale Szwajcar poradził sobie z Alejandro Fallą i wywalczył siódmy tytuł w tej imprezie. Podczas wielkoszlemowego Wimbledonu Helwet był blisko końcowego zwycięstwa, ale skutecznie w finale powstrzymał go Novak Djoković.

 

W turniejach w Stanach Zjednoczonych, które poprzedziły US Open, Federer wygrał imprezę w Cincinnati, a w Toronto został pokonany w finale przez Jo-Wilfrieda Tsongę. Podczas ostatniego turnieju wielkoszlemowego na kortach Flushing Meadows zmęczony trudami sezonu Roger przegrał w półfinale w trzech setach z późniejszym triumfatorem imprezy, Marinem Ciliciem.

 

Tuż po zakończeniu US Open Federer sięgnął po dwa tytuły z rzędu. Najpierw w finale w Szanghaju pokonał Gillesa Simona, a następnie w rodzimej Bazylei ograł Davida Goffina. W turnieju rangi Maters 1000 w paryskiej hali Bercy Helwet osiągnął ćwierćfinał, przegrywając z Milosem Raoniciem.

 

W turnieju Mistrzów w londyńskiej hali O2 bazylejczyk bez porażki przebrnął fazę grupową, a następnie w półfinale pokonała Stana Wawrinkę. Niestety z powodu kontuzji pleców poddał finałowy mecz przeciwko Novakovi Djokoviciowi. Rok 2014 Federer zakończył na znakomitym drugim miejscu w rankingu ATP.

 

CIEKAWOSTKI


  • Roger Federer był liderem Rankingu ATP łącznie przez 302 tygodnie i jest to pierwszy wynik w historii.
  • Dzięki zwycięstwom w 17 turniejach Wielkiego Szlema jest jedynym tenisistą w historii, który tego dokonał.
  • W ciągu 3 lat (2005-2007) wygrał w 8 turniejach wielkoszlemowych, czego nikt wcześniej nie dokonał.
  • Osiągnięcie półfinału Australian Open w 2010 roku to 23 z rzędu półfinał Federera w imprezie tego formatu, co jest absolutnym rekordem ery Open.

 

Roger Federer został medialnie okrzyknięty następcą Pete’a Samprasa. Wygrał 16 turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej oraz w 76  turniejach z cyklu ATP. Jego rekordy i technika gry sprawiają, iż rzesze fanów i ekspertów z całego świata są coraz bliżsi przyznania mu miana tenisisty wszech czasów.

Filmy wideo:

Galeria zdjęć:



« powrót

Zobacz również:

Wasze komentarze:

wirtualna akademia tenisowa
więcej
reklama



Sponsor portalu: FEBAR - Wynajem Namiotów imprezowych

kalendarz ATP
TERMIN
TURNIEJ
12.11-19.11

Nitto ATP Finals

London, Great Britain

24.11-27.11

Davis Cup Final

Różne lokalizacje

01.01-07.01

Qatar ExxonMobil Open

Doha, Qatar

01.01-07.01

Maharashtra Open

Pune

więcej
wywiady
więcej
kalendarz WTA
TERMIN
TURNIEJ
13.11-19.11

OEC Taipei WTA 125K Series

Taipei, Chines

20.11-27.11

Hawaii Open

Honolulu, USA

01.01-07.01

Shenzhen Open - Shenzhen

Shenzhen, China

01.01-07.01

ASB Classic - Auckland

Auckland

więcej
partner strategiczny





Lider turystki tenisowej!
Sprawdź !

partnerzy:

© 2003 - 2013 tenisportal.com | Wszelkie prawa zastrzeżone. | Materiały na stronie są chronione prawem autorskim - kopiowanie zabronione.

X