Andy Roddick

  • Urodzony 30 sierpnia 1982 roku w Omaha (Stany Zjednoczone);
  • Zaczął grać w wieku 4 lat;
  • Status profesjonalny od 2000 roku;
  • Jako junior zdobył sześć tytułów singlowych i siedem deblowych, wygrywając w fantastycznym stylu m.in. Australian Open i US Open.

 

 

2000 – 2001

 

W pierwszym roku swojej zawodowej kariery odnotował ćwierćfinał w Waszyngtonie i udział w wielkoszlemowym US Open, podczas którego został wyeliminowany już w meczu otwarcia. Na początku sezonu 2001 zrezygnował z występów  w Australian Open i Indian Wells. Popis dobrej gry dał jednak w Miami, gdzie po drodze do ćwierćfinału pokonał m.in. Pete’a Samprasa. W Atlancie z kolei zdobył, pierwszy w swojej karierze, tytuł ATP.  Zapowiadało się, że sukces czeka go również w nadchodzących turniejach wielkoszlemowych, ale zarówno w Paryżu, jak i w Wimbledonie, dotarł zaledwie do trzeciej rundy. Wynik ten poprawił dopiero w US Open, w którym osiągnął ćwierćfinał.

 

2002


Nowy rok otworzył porażką w drugiej rundzie Australian Open. Wydawało się, że dobra passa do niego wróciła, kiedy zdobył trofeum w Memphis, jednak w turniejach z serii Masters w Indian Wells i Miami, powtórzył wynik z Melbourne. Widownię ponownie zaskoczył w Houston, gdzie dotarł aż do finału i odprawił Pete’a Samprasa. Rodak zrewanżował mu się za tę porażkę w czwartej rundzie US Open. Mimo to, wynik ze Stanów Zjednoczonych ponownie okazał się jego najlepszym, wśród pozostałych z cyklu Wielkiego Szlema. Na kortach im. Rolanda Garrosa dotarł jedynie do pierwszej rundy, natomiast w Wimbledonie - do trzeciej. Koniec sezonu świętował, jako najmłodszy Amerykaninem od 1992 roku, który wszedł do czołowej 10. klasyfikacji światowej.

 

2003


Na początku sezonu osiągnął półfinał Australian Open, a w Houston po raz kolejny znalazł się w finale. Ostatecznie trofea pozbawił go jednak Andre Agassi. W najważniejszym francuskim czempionacie niespodziewanie nie przedarł się nawet przez pierwszą rundę. Porażkę tę nadrobił na trawiastych kortach Queen’s Clubu, gdzie zdobył, pierwszy w tym roku, tytuł. Zwycięską serię ciągnął aż do półfinału Wimbledonu, ale tam, na drodze do jego awansu, stanął Roger Federer. Debiutancki triumf w imprezie wielkoszlemowej odnotował jednak jeszcze w tym roku, podczas US Open. Nowojorski sukces zapewnił mu pozycję lidera męskiego zestawienia.

 

2004


Dobry start odnotował w wielkoszlemowych Australian i US Open (ćwierćfinał), oraz podczas Wimbledonu. Na trawiastych kortach przegrał bowiem dopiero pojedynek finałowy z Rogerem Federerem. Udział w paryskim turnieju zakończył dość szybko, odpadając w drugiej rundzie. W międzyczasie zgarnął jednak trofea w San Jose i Miami. W Houston powtórzył wynik z poprzedniego roku i uplasował się w ostatnim etapie imprezy, ale ostatecznie nie podołał Tommy’emy Haasowi. Na koniec roku ponownie spotkał się w finale z Rogerem Federerem, tym razem w Bangkoku. Niestety nie sprostał temu wyzwaniu i walkę o mistrzostwo wygrał Szwajcar. W rankingu ATP zajął 2. miejsce.

 

2005


W półfinale Australian Open i zawodów w Indian Wells nie sprostał Lleytonowi Hewittowi. Triumf odniósł jednak w San Jose, powtarzając przy tym sukces sprzed roku. Jako pretendent do nagrody głównej typowany był również w Miami, tymczasem niespodziewanie odpadł już w drugiej rundzie. W Houston osiągnął, piąty raz rzędu finał, który zwieńczył wygraną. Trzecie, w tym roku, trofeum zgarnął na trawiastych kortach Queen’s Clubu, ale zaraz potem, podczas wielkoszlemowego Wimbledonu, przegrał w walce o tytuł z Rogerem Federerem. Na US Open uległ rywalowi już w pierwszej rundzie. Sezon zamknął, jako trzecia „rakieta” globu.

 

2006

 

Wielkoszlemowy turniej rozgrywany w Melbourne rozpoczął się dla niego bardzo dobrze. Bez większych problemów znalazł się w czwartej rundzie, w której jednak przegrał z późniejszym finalistą - Marcosem Baghdatisem. Również w San Jose nie udało mu się odnieść sukcesu, gdyż w półfinale za silny okazał się dla niego Andy Murray. W Memphis osiągnął ćwierćfinał, natomiast w Indian Wells doszedł do czwartej rundy. Z French Open pożegnał się już po pierwszej grze. Gorzej, niż przed rokiem, poszło mu też na trawiastych kortach Londynu – w Queen’s Clubie uzyskał półfinał, a na Wimbledonie ponownie nie sprostał Murrayowi, z którym spotkał się w trzeciej rundzie. Powiodło mu się w Cincinnati, gdzie pokonał w finale Hiszpana - Juana Carlosa Ferrero. Walkę o mistrzostwo US Open przegrał z Rogerem Federerem.

 

2007

 

Na początku sezonu osiągnął półfinał Australian Open, jednak w pojedynku o awans przegrał z Rogerem Federerem. Na tym samym etapie zakończył również swój udział w turnieju w San Jose. Tu z kolei, podobnie jak przed rokiem, nie sprostał Andy’emu Murrayowi. Za wszystkie porażki zrewanżował się Szkotowi dopiero w Memphis, gdzie ostatecznie dotarł do etapu rozstrzygającego o mistrzostwie. Jego pogromcą okazał się dopiero Tommy Haas. W półfinale Indian Wells nie sprostał z kolei Rafaelowi Nadalowi, zaś w Miami nabawił się kontuzji, która wykluczyła go z udziału w Tourze aż do rozgrywek w Rzymie (trzecia runda). Z turnieju im. Rolanda Garrosa został wyeliminowany już w premierowym spotkaniu. Pierwsze zwycięstwo w tym sezonie przyszło do niego na kortach Queen’s Clubu, gdzie triumfował po raz czwarty w karierze. Z kolei na Wimbledonie przegrał w walce o półfinał. W Cincinnati nie powtórzył ubiegłorocznego sukcesu, ulegając w trzeciej rundzie Davidowi Ferrerowi. Podczas US Open na jego drodze znów stanął Federer, który skutecznie przeszkodził mu w awansie do półfinału.

 

2008

 

Udział w Australian Open zakończył w trzeciej rundzie po przegranej z Philippem Kohlschreiberem. Następnie udał się do San Jose, gdzie triumfował po raz trzeci w karierze. Sukces odniósł również w Dubaju. W czasie rozgrywek w Miami zmierzył się ponownie z Rogerem Federerem i zwyciężył. Walkę o finał przegrał jednak na korzyść Nikołaja Dawydienki.  W Rzymie z kolei doznał kontuzji, która wykluczyła go z udziału w Monte Carlo i French Open. W pierwszym turnieju rozgrywanym w Londynie doszedł do półfinału, a na Wimbledonie tylko do drugiej rundy. W US Open uległ Novakowi Djokovicowi na etapie ćwierćfinału.

 

2009


W ćwierćfinale Australian Open zrewanżował się Novakowi Djokovicowi za ostatnie niepowodzenie w Nowym Jorku. Kolejny rywal okazał się już jednak dla niego za silny. Po wygranej w Memphis stał się „numerem 3” na liście najbardziej utytułowanych spośród czynnych graczy. We French Open pojawił się po rocznej przerwie spowodowanej kontuzją i doszedł do 1/8 finału, tym samym osiągając swój najlepszy wynik na kortach im. Rolanda Garrosa. Na Wimbledonie, po raz trzeci w karierze, znalazł się w finale i również po raz trzeci zmierzył się w nim z Rogerem Federerem. Po najdłuższym rozstrzygającym spotkaniu w historii tego turnieju zwycięzcą okazał się Szwajcar. W kolejnych wydarzeniach też nie odniósł sukcesu. Na US Open był jednym z faworytów, ale przegrał mecz o czwartą rundę. Rok 2009 zakończył na 7. pozycji rankingu.

 

2010

 

W Australian Open przegrał spotkanie ćwierćfinałowe z „turniejową 14.”, Chorwatem – Marinem Cilicem, zaś w San Jose uległ z kolei w meczu o tytuł z Fernadnem Verdasco. Sukces odniósł dopiero w Indian Wells, gdzie po raz pierwszy w karierze, udało mu się dojść do finału, natomiast w Miami nie tylko uplasował się w ostatnim etapie turnieju, ale także zgarnął trofeum. W wielkoszlemowym French Open doszedł do trzeciej rundy, na kortach Wimbledonu - do czwartej, a z US Open został wyeliminowany już w drugim pojedynku.

 

2011

 

W tym sezonie nie odnotował większych sukcesów. Zwyciężył tylko raz – podczas rozgrywek w Memphis, a w Brisbane dotarł do finału, w którym jednak nie sprostał Robinowi Soderlingowi. Ponadto zapisał na swoim koncie udział w dwóch półfinałach (Queen’s Club i Winston-Salem) oraz w trzech ćwierćfinałach (Basel, Szanghaj, US Open). W Melbourne uległ w czwartej rundzie Stanislasowi Wawrince, w Wimbledonie dotarł tylko do trzeciego etapu, a we French Open w ogóle nie wystartował.

 

 

CIEKAWOSTKI

 

  • Andy Roddick jest założycielem fundacji wspierającej wykorzystywane i zaniedbywane dzieci.
  • W 2004 roku Andy Roddick otrzymał nagrodę ESPY dla najlepszego tenisisty.
  • W 2003 roku zwyciężył w rywalizacji na US Open, był także wielokrotnym finalistą Wimbledonu i dochodził do półfinałowych spotkań w Australian Open.

 

Już w trakcie swojej kariery juniorskiej był uważany za bardzo utalentowanego tenisistę. Typowano go następcę takich sław jak Pete Sampras i Andre Agassi.

Filmy wideo:

Galeria zdjęć:



« powrót

Zobacz również:

Wasze komentarze:

wirtualna akademia tenisowa
więcej
reklama



Sponsor portalu: FEBAR - Wynajem Namiotów imprezowych

kalendarz ATP
TERMIN
TURNIEJ
18.08-24.08

Moselle Open

Metz, France

17.09-17.09

Davis Cup

Różne lokalizacje

18.09-24.09

St. Petersburg Open

St. Petersburg, Russia

25.09-01.10

Shenzhen Open

Shenzhen, China

więcej
wywiady
więcej
kalendarz WTA
TERMIN
TURNIEJ
09.10-15.10

Tianjin Open

Tianjin, China

09.10-15.10

Prudential Hong Kong Tennis Open

Hong Kong, Sar

11.10-17.10

Japan Women's Open Tennis

Tokyo, Japan

16.10-21.10

BGL BNP Paribas Luxembourg Open

Luxembourg

więcej
partner strategiczny





Lider turystki tenisowej!
Sprawdź !

partnerzy:

© 2003 - 2013 tenisportal.com | Wszelkie prawa zastrzeżone. | Materiały na stronie są chronione prawem autorskim - kopiowanie zabronione.

X