Marat Safin zawsze twierdził, iż urodził się po to, aby uganiać się po korcie za żółtą piłeczką. Najpierw w Rosji, później w Hiszpanii i wreszcie na kortach całego świata, sukcesywnie wypełniał swoje przeznaczenie. Z godną podziwu determinacją uderzał rakietą w cel swojego istnienia, a następnie nierzadko niszczył narzędzie tych czynów. Równocześnie przez cały czas marzył o jednym, małym zwycięstwie. No, może nie takim małym. Myśl o triumfie w wielkoszlemowym Wimbledonie, nie pozwalała mu spokojnie spać, ale zarazem nie miała prawa wyjść poza sferę pobożnych życzeń. Wydawało się bowiem, że Rosjanin, choć obdarzony wielkim talentem i nietuzinkowym poczuciem humoru, został pominięty przy przydzielaniu umiejętności do gry w tenisa na trawie. Przekonywał nas o tym w wywiadach, a przede wszystkim w praktyce. „Nie lubię grać na tej nawierzchni. Nie potrafię się na niej poruszać. W dodatku nigdy nie wiem, jak odbije się piłka. To dla mnie koszmar. Po chwili się nudzę, tracę motywację i w końcu poddaję.” – skarżył się jeszcze w tamtym roku. W upragnionym Wimbledonie najczęściej odpadał w pierwszych lub drugich rundach. Raz w życiu osiągnął ćwierćfinał.
Ale szczęście wreszcie uśmiechnęło się do zrozpaczonego Marata. Los okazał się być złotą rybką, złowioną przez cierpliwego rybaka. Efekty pierwszego, wypowiedzianego przez rosyjskiego tenisistę życzenia widzieliśmy w ubiegłym tygodniu. Długie nogi wreszcie przestały być problemem, a fantastyczny serwis stał się prawdziwym atutem na znienawidzonej nawierzchni. Safin, po raz pierwszy w karierze, awansował do finału na kortach trawiastych. Na dodatek zrobił to w rewelacyjnym stylu. Przegrał z klasą, w trzech setach, z bezapelacyjnym mistrzem – Rogerem Federerem. „Nie wiem dlaczego gram tu tak dobrze.” – mówił wymijająco, podsumowując swój występ w turnieju.
Jak brzmiały dwa kolejne życzenia Marata? – na koniec pozostaje nam to jedno, małe pytanie. No, może nie takie małe.

--------------
Anna Małek