Rafael Nadal wyszedł na kort niezwykle jak na siebie usztywniony. Sprawiał wrażenie skoncentrowanego i zarazem zestresowanego. Nie słyszeliśmy w jego wykonaniu słynnego „vamos!”, nie widzieliśmy zaciśniętej w geście triumfu pięści. Lecz ku zdumieniu większości zgromadzonych na korcie Philippe Chartier, młody Hiszpan natychmiastowo zdołał przełamać Rogera Federera i w konsekwencji wygrać całego seta.

W drugim secie sytuacja nieco się odwróciła. Mecz nadal ciągnął się niczym nudny odcinek brazylijskiej telenoweli, ale zmienił odrobinę swoje oblicze. Główny bohater pierwszej części widocznie stracił na uroku, przygasł, a szwajcarski rywal podstępnie wykorzystał jego chwile słabości. Spotkanie powróciło więc po niespełna 1,5h do remisowego stanu. Niestety mylił się ten, kto sądził, iż nabierze ono rozmachu i finezji. Tenisiści wciąż więcej piłek psuli, niż wygrywali, więcej serwisów nie trafiali, niż zachwycali asami. Melancholijnie poruszający się po korcie Rafael Nadal ostatecznie poddał się, by poderwać się do walki w secie kolejnym.
Walka to jednak zbyt duże słowo na określenie tego, co oglądaliśmy. Główni pretendenci do zwycięstwa w Roland Garros, pokazywali co prawda swe niezwykłe umiejętności, lecz były to raczej pojedyncze zrywy, a nie zapowiedzi zażartego boju. Obydwaj korzystali z chwilowych zwyżek formy, przy równoczesnym obniżeniu dyspozycji przeciwnika. Zdenerwowani, skoncentrowani, zestresowani, nie cieszyli swą grą oka choćby przeciętnego kibica. W takich okolicznościach, nasz dziewiętnastoletni Don Juan, wymęczył, bo nie można tego inaczej określić, zwycięstwo w secie trzecim. Stąd dzieliło go już, teoretycznie, sześć gemów od finału, lecz nic nie zapowiadało tego, że będzie to tak łatwa droga. Ambitny Szwajcar nie zamierzał się poddać bez walki. Mimo tragicznego pierwszego serwisu, który w porywach sięgał 25%, zdołał wywalczyć trzy gemy. Numer jeden na świecie, ku rozczarowaniu swoich fanów, ostatecznie przegrał, po fatalnej jak na siebie grze, z nie lepiej prezentującym się w tym dniu Hiszpanem.

I zakończył się mecz dziesięciolecia, pojedynek gigantów, w rzeczywistości niewiele odbiegający poziomem od meczów drugiej rundy. I pożegnał się z turniejem Szwajcar, który w tym roku nie skompletuje już Wielkiego Szlema. I pozostał w nim faworyt, reprezentant młodego pokolenia, bezapelacyjna rewelacja roku 2005, która w niedzielę zmierzy się w finale z Argentyńczykiem Mariano Puertą.

Anna Małek